Âh-ı bezm-i aşka şem'-i şu'le-pûş oldu bu şeb
Aşk meclisindeki ah muma, yanan gönül pervaneye dönüşür. Sevgilinin siyah saçları gündüzü karartır; hüzünlü göz yıldız sayarken hilal, gönül kanı içilmiş yarım bir kadeh gibi görünür.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Âh-ı bezm-i aşka oldu bu şeb
Dil yanıp pervâne-i âteş-hurûş oldu bu şeb
Eyledi sad tîre rûzı her ser-i mûyında bend
Ol siyeh zülfün ki ey meh zîb-i dûş oldu bu şeb
Tâ seher olup çeşm-i hazîn
Dest-i nâlem çâk-sâz-ı ceyb-i hûş oldu bu şeb
Nîmdir destinde çarhın
Kangı hûn-ı dilden eyâ bâde-nûş oldu bu şeb
Gâlibâ pervâne-veş yandı bir âteşle o da
Ta'n-ı ehl-i aşktan Hikmet oldu bu şeb
1Bu gece ah, aşk meclisine alevlere bürünmüş mum oldu.
2Gönül yanıp bu gece ateş saçan bir pervaneye döndü.
3Ey ay yüzlü, omzunu süsleyen o siyah saç
4her telinin bağında bu gece yüz karanlık gündüz yarattı.
5Hüzünlü göz sabaha kadar umutsuzlukla yıldız saydı;
6inleyen elim bu gece akıl yakasını parçaladı.
7Göğün elindeki altın hilal kadehi yarımdır;
8Bu gece hangi gönlün kanını şarap diye içti?
9Galiba o da pervane gibi bir ateşle yandı;
10Hikmet bu gece aşk ehlinin ayıplaması karşısında sustu.
Metnin kaynağı
Şiir, bağlı kaynakta Şeyhülislâm Ârif Hikmet Bey adına kayıtlıdır; başlık, gövde ve şair kimliği sabit kaynak zinciriyle eşleştirilmiştir.
Atıf kanıtını aç ↗Metin, Wikimedia Commons taramasının ilgili sayfasına bağlıdır. Günümüz Türkçesi ve açıklamalar ayrı editoryal katmandır.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Gece boyunca ışık ve karanlık birbirini üretir: ahın mumu yanar, saç gündüzü karartır, hilal kadeh olur. Son beyitte şairin susması, önceki yüksek sesli yanışın ardından aşk ehlinin kınamasına verilen sessiz karşılıktır.