Bana bir tenhâca yer olsa firâvân ağlasam

Şair, ayrılığın ateşini dindirecek ölçüsüz bir ağlayış ister; Nuh ömrü, derya ve yağmur bulutu imgeleri gözyaşının zamanını ve hacmini sürekli büyütür.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Bana bir tenhâca yer olsa firâvân ağlasam

   Öyle kim yaşım kurusa kalmasa kan ağlasam

   Bin yıl olsa ömrüm ü her ânı ömr-i Nûh’ca

   Hiç handân olmasam bir lâhza her ân ağlasam

   Olmaya bir katrece yanında deryâlar anın

   Ol kadar kim yaş döküb ben zâr ü giryân ağlasam

   Taştı zerkâr-ı felekten taşşa dökülse yaşım

   Ben hevâ üzre misâl-i ebr-i bârân ağlasam

   Emriyâ teskîn ederdi ola gönlüm âteşin

   Bu kadar yaşlar döküb dahi firâvân ağlasam

   1Bana tenha bir yer olsa da bol bol ağlasam,

   2öyle ağlasam ki gözyaşım kurusa, kanımdan başka bir şey kalmasa.

   3Ömrüm bin yıl, her anı da Nuh ömrü kadar uzun olsa,

   4bir an bile gülmesem, her an ağlasam.

   5Deryalar, döktüğüm yaşların yanında bir damla bile sayılmasa;

   6ben öylesine yaş döküp inleyerek ağlasam.

   7Gözyaşım taşsa da feleğin altın işlemeli örtüsünden taşlara dökülse,

   8havada yağmur bulutu gibi ağlasam.

   9Ey Emrî, gönlümün ateşi belki ancak o zaman dinerdi:

   10bunca yaş döktükten sonra yine de bol bol ağlasam.

   Her beyit ağlamanın sınırını biraz daha uzağa taşır: gözyaşı kana döner, bin yıllık ömür her an yeniden uzar, denizler tek damlaya iner ve şair yağmur bulutuna dönüşür. Son beyitte bu büyük mübalağaların bile gönül ateşini ancak belki yatıştırabileceği söylenir; böylece tekrar edilen “ağlasam” arzusu bir teselliye değil, dinmeyen ayrılığa bağlanır.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle