Af ve Gufran Sendedir

Talibî, günahını bütünüyle üstlenirken bağışlama ve rahmetin Allah’a ait olduğunu söyler; asıl korkuyu Hakk’tan ayrı düşmek olarak tanımlar.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Bir günah ettimse ya Rab afvü gufran sendedir

   Bir sevabım yok benim her cürmü isyan bendedir

   Mağfiret kânı keremsin ey şehinşahı cihan

   Rahmetin deryasına düşse günahım kandedir

   Hayrü şer senden idügün bilürem amma yine

   İçtinap etmek gerektir nehyden çün tendedir

   Âşıkanın korkusu Haktan cüda olduğudur

   Bir nefes kılma cüda gönlüm sana efkendedir

   Kullarına sen yakınsın daima ya Rabbena

   Gaflet içre bilmediler dilleri berkendedir

   Dü cihanda pâkolan diller nazargâhın senin

   Zatını dillerde ispat eyleyen gülşendedir

   Çün Azimüşşan bildin hamdülillâh Talibâ

   Pir Hulûsî nazenin Uşşaki’ye dil bendedir

   1Ey Rabbim, bir günah işlediysem af ve bağışlama sendedir;

   2Benim bir sevabım yok, her suç ve isyan bendedir.

   3Ey cihanın hükümdarı, sen bağış kaynağı ve cömertsin;

   4Günahım rahmet denizine düşse nerede kalır?

   5Hayır ile şerrin senden olduğunu bilirim; ama yine de

   6Yasaklanandan kaçınmak gerekir; çünkü bu, bedendedir.

   7Âşıkların korkusu Hak’tan ayrı düşmektir;

   8Beni bir nefes bile ayırma; gönlüm sana bağlanmıştır.

   9Ey Rabbimiz, sen kullarına daima yakınsın;

   10Gaflet içindekiler bunu bilmez, gönülleri bağlıdır.

   11İki dünyada arınmış gönüller senin nazargâhındır;

   12Varlığını gönüllerde doğrulayan kişi gül bahçesindedir.

   13Ey Talibî, O’nu yüce bildin; Allah’a hamdolsun.

   14Gönül, nazlı Pir Hulûsî Uşşakî’ye bağlanmıştır.

   İlk beyitte günah kulda, bağış ise Allah’ta toplanır; rahmet denizi imgesi bu karşıtlığı büyütür. Şiirin ortasında korku cezadan ayrılığa çevrilir, son beyitlerde arınmış gönül ilahî nazargâh ve pir bağlılığının mekânı olur.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle