Bir güneş yüzlü melek gördüm ki ‘âlem mâhıdur
Güneş yüzlü Frenk güzeli ay, servi ve hükümdar imgeleriyle övülür; zünnar, İsa dini ve can bağışlayan dudaklar aşk diline katılır, son beyitte İstanbul ile Galata iki ayrı saltanat alanı olarak karşılaştırılır.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Bir güneş yüzlü melek gördüm ki ‘âlem mâhıdur
Ol kara sünbülleri ‘âşıklarınuñ âhıdur
1Öyle güneş yüzlü bir güzel gördüm ki âlemin ayıdır;
2o kara sümbül saçları âşıklarının ahıdır.
- 2
Karalar geymiş meh-i tâbân gibi ol
Mülk-i Efrengüñ meger kim hüsn içinde şâhıdur
1O nazlı servi parlak ay gibi karalar giymiş;
2meğer Frenk ülkesinin güzellikte hükümdarıymış.
Karalar giymiş nazlı servi yaslı görünse de güzellik ülkesinin şahıdır; Frenk diyarı sözü sevgiliyi başka bir kültürel alana yerleştirir, hükümdarlık imgesi ise onun görünüşünü siyasal bir üstünlük gibi anlatır.
- 3
Ukde-i zünnârına her kimse kim dil bağlamaz
Ehl-i îmân olmaz ol ‘âşıklaruñ güm-râhıdur
1Zünnarının düğümüne gönlünü bağlamayan kişi
2âşıkların yolunu şaşırmış iman ehlinden sayılmaz.
Zünnarın düğümüne gönül bağlamak, dinî aidiyet işaretini aşk bağlılığına çevirir; beyit bilinçli bir paradoksla, bu bağı kurmayanı imanlı değil aşk topluluğunun yolunu şaşırmış kişisi sayar.
- 4
Gamzesi öldürdügine lebleri cânlar virür
Var ise ol rûh-bahşuñ dîn-i ‘Îsâ râhıdur
1Yan bakışının öldürdüğüne dudakları can verir;
2demek ki o can bağışlayanın yolu İsa dinidir.
Yan bakış öldürürken dudak yeniden hayat verir; ölüm ve dirilme aynı yüzde art arda gerçekleştiği için İsa'nın can verme mucizesi sevgilinin dudağına taşınır ve bakış ile söz arasında karşıt bir güç dağılımı kurulur.
- 5
‘Avnîyâ kılma gümân kim saña râm ola nigâr
Sen Sitanbûl şâhısın, ol Kalâtâda şâhıdur
1Ey Avnî, sevgilinin sana boyun eğeceğini sanma;
2sen İstanbul'un hükümdarısın, o Galata'da hükümdardır.
Mahlas beyti siyasi kudreti aşk önünde sınırlar: İstanbul'un hükümdarı olmak Galata'nın güzelini yönetmeye yetmez; iki şehir iki saltanat gibi ayrılır ve sevgilinin bağımsızlığı, padişahın kendine yönelttiği uyarıyla kesinleşir.
Metnin kaynağı
Jacob 1904 bu metni Sultan II. Mehmed'in divanı içinde VI numarasıyla basar; TEİS Avnî'nin Fatih'in mahlası ve Dîvân'ın tek eseri olduğunu kaydeder.
Atıf kanıtını aç ↗Georg Jacob'ın 1904 tarihli kamu malı baskısında VI numaralı birim, basılı s. 6, PDF s. 56; sürüm imleci 1904-VI. Arap harfli görüntü iki ayrı görsel geçişte çevriyazıya aktarıldı; kaynak sırası ve Jacob varyantları korundu. Doğan 2023 yalnız sıra ve sınır için telifli kontrol tanığıdır, metin kaynağı değildir.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Güzellik ay ve güneşle kurulurken kara saçlar âşıkların göğe yükselen ahına benzetilir; ışık ile karanlığın aynı bedende buluşması, sevgilinin hem aydınlatan yüzünü hem de çevresinde çoğalan kederi gösterir.