Cânı cânâne kim kılursa fedâ
Canı sevgiliye vermeyi emaneti sahibine geri ödemek sayan tasavvufi gazel.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Cânı cânâne kim kılursa fedâ
ebedâ
Cân bedenden düşer lîkin
Cândan olmaz hevâ-yı âşık
Tende cân gibidir
Yeğdirür sâhibine olmak edâ
Cân viren buldı zevk-i cânânı
kıldı bana nidâ
Aşk ider pâdişâhı Derviş’i
Aşk ider pâdişâh ü mîri
1Canını sevgiliye kim feda ederse,
2Allah onun ruhunu sonsuza dek ferahlatsın.
3Can bedenden ayrılır; fakat
4Âşığın arzusu candan ayrılmaz.
5Bedendeki can borç ve emanet gibidir;
6Onu sahibine ödemek daha iyidir.
7Canını veren sevgilinin zevkini tattı.
8Gaybın sesi bana seslendi.
9Aşk, Derviş’i padişah eder;
10Aşk, padişahı ve beyi dilenci eder.
Metnin kaynağı
Şiir, bağlı kaynakta Derviş Paşa adına kayıtlıdır; başlık, gövde ve şair kimliği sabit kaynak zinciriyle eşleştirilmiştir.
Atıf kanıtını aç ↗Metin, Wikimedia Commons taramasının ilgili sayfasına bağlıdır. Günümüz Türkçesi ve açıklamalar ayrı editoryal katmandır.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Gazel, canı bedende geçici bir borç ve emanet sayarak sevgili uğruna ölümü emaneti sahibine ödeme biçiminde yorumlar. Beden ile can ayrılsa da âşığın arzusu sevgiliden kopmaz. Son beyit aşkın toplumsal rütbeleri tersine çevirdiğini, Derviş’i hükümdar ve hükümdarı dilenci edebildiğini söyler.