Dembesteyim şikeste zebân-ı kalem miyim

Şair suskunluğunu kırık kaleme ve donmuş bir tasvire benzetir; feleğin kuyumcusu değerini taşta sınarken, ceza pazarındaki yüksek satış sesleri karşısında kendisinin sağır olup olmadığını sorgular.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Dembesteyim şikeste zebân-ı kalem miyim

   Tasvîr-i hayret âver-i nakş-ı sanem miyim

   Ey çerh-i dilsiyâh neden minnetin çekem

   İkbâl-i izz ü devlet ile müttehem miyim

   Bin kerre taşa çaldı beni zerger-i felek

   Bilmem ayâr-ı kadrimi kim pîş ü kem miyim

   Kalâ fürûş-i dehr sadâsın bülend eder

   Bilmem Emîrî sûk-ı cezâda esam mıyım

   1Suskunum; dili kırılmış bir kalem miyim?

   2Hayret uyandıran bir sevgili resminin tasviri miyim?

   3Ey kara gönüllü felek, neden minnetini çekeyim?

   4Şeref ve devlet ikbaliyle suçlanmış mıyım?

   5Feleğin kuyumcusu beni bin kez taşa vurdu.

   6Değerimin ayarını bilmiyorum; üstün müyüm, eksik mi?

   7Dünya kumaşçısı satış sesini yükseltiyor.

   8Ey Emîrî, ceza pazarında sağır mıyım, bilmiyorum.

   Beyitler boyunca konuşan özne kendi durumunu sorularla yoklar. Feleğin kuyumcusu onu taşa vurarak maden ayarı ölçer; dünya satıcısı ise ceza pazarında sesini yükseltir. Son dizedeki “esam mıyım” sorusu açılıştaki suskunlukla birleşir: şair satılık bir mala dönüşmez, yüksek çağrıyı duyamayan biri olup olmadığını sorgular.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle