Emin Hâkî X

Ölümün eşiğindeki konuşan kişi, bedeni kafes sayar ve ölüm elinden zehirli şarabını ister. Hastalıkla geçen ömrüne rağmen dünyaya teslim olmadığını, onun kirli yüzüne tükürmüş olmakla sertçe bildirir.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Ne nefes kaldı ne ses ten kafesinden bezdin

   Hani ey dest-i ecel bâde-i zehrâzehrin

   Öksürüp aksırarak geçti hayâtım ammâ

   Vech-i murdârına bir hayli tükürdüm dehrin

   1Ne nefes kaldı ne ses; beden kafesinden bıktın.

   2Ey ölümün eli, nerede o zehirden de zehirli şarabın?

   3Hayatım öksürüp aksırarak geçti ama,

   4bu dünyanın pis yüzüne epeyce tükürdüm.

   Nefes ve sesin tükenmesi ölümün bedensel yakınlığını verir; buna karşılık konuşanın tavrı edilgin değildir. Ecel bir saki eli gibi çağrılır, şarabı ise zehirden daha zehirlidir. Öksürme ve aksırma hayatın güçsüz ritmini kurarken son dizedeki tükürme aynı bedensel hareketi meydan okumaya çevirir: şair hastalığa yenilse de dünyayı ahlaken reddeder.

   Bütün dörtlük yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle