Ervah-ı Ezelde Levh-i Kalemde

Bahtının ezelden kara yazıldığına inanan Sümmanî, Leyla ile Mecnun kitabının kenarında kendi bitmeyen feryadını görür.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Ervah-ı ezelde levh-i kalemde

   Şu benim bahtımı kara yazmışlar

   Bilirim güldürmez devr-i alemde

   Bir günümü yüz bin zara yazmışlar

   Arif bilir aşk ehlinin halini

   Kaldırır gönlünden kil-ü kalini

   Herkes dosta vermiş arzuhalini

   Benimkini ürüzgara yazmışlar

   Olaydı dünyada ikbalim yaver

   El etsem sevdiğim acep kim ever

   Bilmem tecelli mi yoksa ki kader

   Beni bir vefasız yare yazmışlar

   Yazanlar Leyla’nın mecnun kitabın

   Sümmani'yi bir kenara yazmışlar

   1Ruhlar ezeldeyken, kader levhasında

   2Benim bahtımı kara yazmışlar.

   3Bilirim, dünya döndükçe yüzümü güldürmez;

   4Bir günümü yüz bin inleyişe yazmışlar.

   5Arif, aşk ehlinin hâlini bilir;

   6Gönlünden boş söz ve çekişmeyi kaldırır.

   7Herkes sevgiliye dilekçesini vermiş;

   8Benimkini rüzgâra yazmışlar.

   9Dünyada talihim bana yardımcı olsaydı,

   10El uzatsam sevgilimi acaba kim başkasına verirdi?

   11Bilmem bu bir tecelli mi, yoksa kader mi;

   12Beni vefasız bir sevgiliye yazmışlar.

   13Leyla ile Mecnun’un kitabını yazanlar

   14Sümmanî’nin adını ana hikâyenin dışında bırakmışlar.

   Sümmanî kara bahtını ezelde yazılmış bir hüküm gibi görür. Başkalarının dilekçesi sevgiliye ulaşırken onunkinin rüzgâra yazılması karşılıksızlığın güçlü imgesidir. Leyla ile Mecnun kitabının kenarında kalması, kendi aşkının anlatı dışında bırakıldığını söyler.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle