Mescit ile Meyhane

Agâhî Dede, ilahî hidayet olmadan mescit ile meyhanenin, zahit sesiyle sarhoş narasının aynı ölçüde dış biçim olarak kalacağını söyler.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Ey sofî bana mescidü meyhane de birdir

   Savtı zühdü narei mestane de birdir

   Haktan sana ermez ise esrarı hidayet

   Bu zikrü ibadet ile peymane de birdir

   Gel geç bu riyadan, hele gör tahtı cihanla

   Bu fanide bir kûşei virane de birdir

   İllâ başı Dünyaya gönül verme diriga

   Ârif olana âkilü divane de birdir

   Agâhî gibi nur olagör ey gözü âma

   Bu aşka yanan şem’ile pervane de birdir.

   1Ey sofu, benim için mescit de meyhane de birdir;

   2Zühdün sesi de sarhoşça nara da birdir.

   3Hidayetin sırrı sana Hak’tan erişmezse,

   4Bu zikir ve ibadet ile kadeh de birdir.

   5Gel, bu gösterişten vazgeç; dünya tahtıyla

   6Bu geçici dünyadaki bir virane köşesi birdir.

   7Yeter; dünyaya gönül verme, yazık olur.

   8Arif için akıllı ile deli birdir.

   9Ey gözü kör kişi, Agâhî gibi nur olmaya bak;

   10Bu aşkta yanan mum ile pervane birdir.

   Şiirdeki “birdir” hükümleri ibadeti küçümsemek yerine biçim ile öz arasındaki farkı keskinleştirir. Hidayet ve irfan yoksa tahtın viraneden, zahit sesinin sarhoş narasından üstün olmayışı; son beyitte mum ile pervanenin aşkta birleşmesiyle tamamlanır.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle