Eyâ bedr-i münîr-i evc-i Sübhâne'l-lezî esrâ
Hz. Muhammed, İsra ayetinin ufkunda parlayan dolunay ve gayb hazinesinin eşsiz incisi olarak övülür. Onun temiz bedenini misk gibi kokutan ıtırlı toprağın Arş’tan üstün bir mertebeye çıkması doğal sayılır.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Eyâ -i evc-i Sübhâne'l-lezî esrâ
-yı menşe-i eşyâ
Vücûd-ı pâkini misk eyleyen
Aceb mi Arş-ı a'zamdan olursa rütbesi bâlâ
1Ey “kulunu gece yürüttü” ufkunun parlak dolunayı,
2mutlak gayb hazinesinin eşsiz incisi, varlıkların kaynağı!
3Senin temiz bedenini misk kokulu kılan o ıtırlı toprağın
4makamı yüce Arş’tan üstün olsa buna şaşılır mı?
Metnin kaynağı
Şiir, bağlı kaynakta Şeyhülislâm Ârif Hikmet Bey adına kayıtlıdır; başlık, gövde ve şair kimliği sabit kaynak zinciriyle eşleştirilmiştir.
Atıf kanıtını aç ↗Metin, Wikimedia Commons taramasının ilgili sayfasına bağlıdır. Günümüz Türkçesi ve açıklamalar ayrı editoryal katmandır.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Şiir göksel yükseklik sıralamasını sevgi lehine tersine çevirir. Itrlı toprak, Peygamber’in temiz bedenini misk gibi kokutan etkili unsur olarak kurulur; bu temas toprağın makamını Arş’tan daha yüce gösterir.