Geldi bahâr ü mevsim-i gül

Bahar gezintisini şarap, gözyaşı ve secde imgeleriyle birleştiren gazel, sevgilinin yanağını gül bahçesine dönüştürür; son beyitte şiirin yeniliğini Emîrî’nin taze söyleyiş iddiasına bağlar.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Geldi bahâr ü mevsim-i gül seyr-i cû gerek

   Bir elde câm-ı bâde bir elde sebû gerek

   Yâd-ı lebinle giryemi ayb etme ey sanem

   Bilmez misin ki goncaya her demde su gerek

   Hâk-i niyâza maksadın ey dil sücûd ise

   Hûnâb-ı eşk-i çeşm ile evvel vuzû gerek

   Çok âb ü tâb verdi nigâhım izârına

   Gülzâr-ı hüsne buncileyin reng ü bû gerek

   Bu nazm-ı nevzemîne nazîre edenlere

   Tab’-ı Emîrî tâze reviş tâze gû gerek

   1Bahar ve gül mevsimi geldi; dere kıyısında gezmek gerekir.

   2Bir elde şarap kadehi, öteki elde testi olmalı.

   3Ey put gibi güzel, dudağını anıp ağlamamı ayıplama.

   4Bilmez misin ki gonca her zaman su ister?

   5Ey gönül, maksadın niyaz toprağına secde etmekse,

   6önce gözün kanlı yaşıyla abdest almak gerekir.

   7Bakışım sevgilinin yanağına büyük bir parlaklık verdi.

   8Güzellik gül bahçesine böylesine renk ve koku gerekir.

   9Bu yeni tarz şiire nazire söyleyecek kişilerin,

   10Emîrî'nin yeteneği gibi taze bir yolu ve yeni sözleri olmalı.

   İlk beyitteki dere gezisi ve kadeh, baharın dünyevî sevincini kurar; hemen ardından sevgilinin dudağıyla çoğalan gözyaşı bu sevinci âşığın niyazına çevirir. Kanlı yaşla alınan mecazî abdest, aşkı ibadet diliyle anlatır. Kapanışta şair, bu yeni zemine nazire yazacakların yalnız biçimi değil, taze düşünce ve sözü de yenilemesi gerektiğini söyler.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle