Gül-i terden dahi nâzik bedenin
Sevgilinin bedeni gül, ağzı gonca, ayva tüyü çimen ve çenesi oyun topu olarak tasarlanır. Şair ayağa yüz sürmeyi zevk sayar ve kılıç kullanan bakışa isteyerek can verir.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
dahi nâzik bedenin
Gonca-i bâğda yoktur dehenin
Yaş döker yâr anub
Âh kim kıldı hevâyî sanemâ
Dil ü can tıflını
Zevktir ayağına yüz sürmek
Dvletinde sürelim zevki senin
Can verir Emrî de öldürsün anı
Tîğ ile
1Bedenin taze gülden bile daha nazik;
2bağdaki goncalar arasında ağzının benzeri yok.
3Çimen, sevgilinin yeşil ayva tüyünü anıp yaş döküyor;
4kirpiğindeki şeyi çiy sanma.
5Ah ey put gibi güzel, nasıl da havaya savurdu
6çenenin topu, gönül ve can çocuğunu.
7Ayağına yüz sürmek başlı başına bir zevktir;
8senin devletinde bu zevki sürelim.
9Emrî can veriyor; varsın onu öldürsün
10kılıç sallayan yan bakışının keskin kılıcı.
Metnin kaynağı
Şiir, bağlı kaynakta Emrî (Edirneli) adına kayıtlıdır; başlık, gövde ve şair kimliği sabit kaynak zinciriyle eşleştirilmiştir.
Atıf kanıtını aç ↗Metin, Wikimedia Commons taramasının ilgili sayfasına bağlıdır. Günümüz Türkçesi ve açıklamalar ayrı editoryal katmandır.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
İlk dört dize bahçeyi sevgilinin yüzüne göre okur: gül tenin yanında kaba, gonca ağzın yanında eksik kalır; çimenin üzerindeki çiy ise sevgilinin yeşil yüz tüyüne duyulan özlemin gözyaşıdır. Beşinci ve altıncı dizelerde çene bir topa, gönül ile can da oyunda savrulan çocuklara dönüşür. Kapanış, bu oyun hafifliğini gamzenin ölümcül kılıcıyla sertçe keser.