Husûl-i keyfe ne mînâ ne bir piyâle gerek

Gazel, keyfin sürahi ve kadehten çok sevgilinin dudak kokusuna bağlı olduğunu söyler; işveli serviye hasret dolu gönül ve akan gözyaşı eşlik eder. Gülüş ile çiy gözyaşını birleştiren şiir, gönül derdinin birkaç beyte sığmayacağı hükmüyle biter.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Husûl-i keyfe ne mînâ ne bir piyâle gerek

   Râyiha-i la’li gibi bâde-i dû-sâle gerek

   O serv-i işveye bir dil ki bâğ-ı hasrettir

   Dem-â-dem eşkini cûlar gibi isâle gerek

   Olup güzeşte-i zamân urub buldu kemâl

   Hatt-ı siyehle o bedr-i cemâle hâle gerek

   Cefâ sîretidir elbet safâ-yı bâğ-ı cihân

   Tebessüm-i güle eşk-i sirişk-i jâle gerek

   Bu çend beyt ile mümkün mü şerh-i gam Hikmet

   Beyân-ı derd-i dile müstakil risâle gerek

   1Keyif elde etmek için ne sürahi ne de kadeh gerekir;

   2lâl dudağının kokusu gibi iki yıllık şarap gerekir.

   3O işveli serviye, hasret bahçesi olan bir gönül gerekir;

   4gözyaşını durmadan ırmaklar gibi akıtması gerekir.

   5Geçen zamanla ayva tüyü ortaya çıkıp olgunluk buldu;

   6o güzellik dolunayına kara hatla bir hâle gerekir.

   7Dünya bahçesinin sefasında elbet cefa huyu vardır;

   8gülün tebessümüne çiyin gözyaşı gerekir.

   9Hikmet, bu birkaç beyitle gamı açıklamak mümkün mü?

   10Gönül derdini anlatmak için başlı başına bir risale gerekir.

   Gerek redifi arzu nesnelerini sıralarken her güzelliğin karşısına bir bedel koyar: serviye hasret, dolunaya kara hâle, gülüşe çiy gözyaşı gerekir. Son beyit şiirin kendi sınırını kabul eder ve derdin bağımsız bir risale isteyecek kadar geniş olduğunu bildirir.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle