Lâlezâr-ı matlabı sîrâb ider cû kalmamış

Hazanla kuruyan istek bahçesinde bülbülün, gülün ve avın tükenmesi. Sonbahar yalnız çiçekleri değil, gönül ehlinin gücünü ve avcının umudunu da tüketir; Nâbî’ye öykünmenin darlığıyla biter.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Lâlezâr-ı matlabı sîrâb ider cû kalmamış

   Redd-i himmette nem-i şebnem kadar su kalmamış

   Nevbahâr-ı dehri berbâd eylemiş fasl-ı hazan

   Bülbül uçmuş güller akmış cûya şebbû kalmamış

   Pâymâl-i küştigîrân-ı gam olmuş ehl-i dil

   Nerresîrân-ı şehâda zûr-i bâzû kalmamış

   Devşir ey sayyâd-ı dil âlâtını boz dâmını

   Sayd olur bu deşt-i vahşette bir âhû kalmamış

   Tarh-ı Nâbî'dir buna peyrevlik olmaz Dürrîyâ

   Pek zemîn-i tengdir cây-i tekâpû kalmamış

   1Dilek lalezârını suya doyuracak bir ırmak kalmamış.

   2Yardım geri çevrilmiş; çiy tanesi kadar bile su kalmamış.

   3Dünyanın ilkbaharını sonbahar mevsimi perişan etmiş.

   4Bülbül uçmuş, güller suya akmış; şebboy kalmamış.

   5Gönül ehli, gam pehlivanlarının ayakları altında ezilmiş;

   6yiğit savaşçıların kolunda güç kalmamış.

   7Ey gönül avcısı, araçlarını topla ve tuzağını boz;

   8bu vahşi ovada avlanacak bir ceylan kalmamış.

   9Bu, Nâbî’nin şiir yoludur; ey Dürrî, ona öykünmek kolay değil.

   10Zemin çok dardır; çabalayıp dolaşacak yer kalmamış.

   Şiir bereketin bütünüyle çekildiği bir dünya tasarlar: akarsu kurur, bahar bozulur, bülbül uçar ve çiçekler sürüklenir. Gönül ehli gam pehlivanlarının ayağı altında kalır. Avcıya tuzağını toplaması söylenir; Nâbî’nin dar zemini son beyitte şiirsel çıkmaz olur.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle