Mahrûm olaydım

Emin Hâkî, dışarıdan görülen gülüşünün ayrılık acısını sakladığını söyler. Alnındaki her yeni çizgi gündelik ıstırabın harfsiz kaydıdır; şiir, güzelle çirkini ayırt eden duyarlılıktan yoksun olma dileğiyle kapanır.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Ezeliyyet kadar derin, mübhem

   Ebediyyet kadar karîn-i elem

   Gözlerimden bilir misin bilmem

   Okunur bir neşîde-i mâtem

   Mütebessim görüp te aldanma

   Seni ağlatmamak için gülerim

   Bestesiz bir terâne-i hicrân

   Gibidir hep benim o handelerim

   Nâsiyem şâhid-i yegânemdir

   Çektiğim ıztırâb-ı dembedeme

   Yeni bir hatt-ı bî hurûf mev’ûd

   Çünki her gün zavallı nâsiyeme

   Yaşasaydım garâma bîgâne

   Kalbim olsaydı histen âzâde

   O zaman belki müsterîhâne

   Dolaşırdım bu sahn-ı dünyâda

   Âh ben hüsn ü kubhu bilmekten

   Kâşki mahrûm olaydım Allahım

   1Başlangıçsızlık kadar derin ve belirsiz,

   2sonsuzluk kadar acıya yakın;

   3bilmem, gözlerimden anlayabilir misin:

   4orada bir yas şiiri okunur.

   5Beni gülümser görünce aldanma;

   6seni ağlatmamak için gülerim.

   7Bütün o gülüşlerim, bestesiz

   8bir ayrılık ezgisi gibidir.

   9Alnım tek tanığımdır

   10her an çektiğim acıya;

   11çünkü zavallı alnıma her gün,

   12harfsiz yeni bir çizgi yazılması kaçınılmazdır.

   13Aşka yabancı yaşasaydım,

   14kalbim duygudan kurtulmuş olsaydı,

   15o zaman belki içim rahat biçimde

   16bu dünya sahnesinde dolaşırdım.

   17Ah, güzeli ve çirkini bilmekten

   18keşke yoksun olsaydım Allah'ım.

   Başlangıçsızlık ve sonsuzluk karşılaştırmaları acıyı zamansız bir derinliğe yerleştirir. Gülüş, sevinç göstergesi olmaktan çıkar; karşısındakini ağlatmamak için takılan koruyucu bir perdeye dönüşür. Alındaki çizgilerin “harfsiz yazı” sayılması bedeni günlüğe çevirir. Son dua rahatlık istemekten daha trajiktir: şair huzur için estetik ve ahlaki ayrım yetisini feda etmeyi düşünür.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle