Mest-i aşkın bâde-i gül-gûnu la'l-i yâridir

Aşkın şarabı sevgilinin dudağı, kadehi ise gonca ağzıdır. Şair, söz söylemenin gamdan kurtarmadığını; tersine konuşanı bağlayan bir tuzak olduğunu anlatır. Son beyit, sevgili ya da yardımcı suretinden herkese düşen yansımayı bir ölçü ilişkisi içinde, özneyi zorlamadan verir.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Mest-i aşkın bâde-i gül-gûnu la'l-i yâridir

   Gonca-i şîrîn-dehânı sâgar-ı ser-şârıdır

   Kayd-ı gamdan nükte-perdâz-ı sühan bulmaz rehâ

   Tûtîye dâm-ı felâket rişte-i güftârıdır

   Bülbül-âsâ nâle-sâz olmak becâdır âşıka

   Sîne-i pür-dâğ kim sahn-ı belâ gülzârıdır

   Zâhirin unvân-ı bâtın olduğunu tebyîn için

   Herkesin miyâr-ı aks-i sûret-i dest-yârıdır

   1Aşk sarhoşunun gül renkli şarabı sevgilinin lal dudağıdır;

   2tatlı ağızlı goncası onun ağzına dek dolu kadehidir.

   3Sözün ince anlamlarını işleyen şair, gam bağından kurtulamaz;

   4çünkü söz ipliği papağan için felaket tuzağıdır.

   5Âşığın bülbül gibi inlemesi yerindedir;

   6zira yara dolu göğsü, bela meydanının gül bahçesidir.

   7Dış görünüşün iç dünyanın başlığı olduğunu açıklamak için

   8herkesin ölçüsü, sevgili/yardımcı suretinden taşıdığı yansımadır.

   Şarap, kadeh, papağan ve bülbül imgeleri ses ile sarhoşluğu aynı düzlemde buluşturur. Şairin sözü kurtuluş değildir; sözün ipliği onu bağlar. Kapanıştaki güç tamlama, herkesi doğrudan ölçü aleti saymak yerine, kişinin sevgili/yardımcı suretinden taşıdığı akis ile ölçülmesi ihtimali korunarak çevrilmiştir.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle