Minnet Eylemem
“Minnet eylemem” redifiyle kurulmuş üç dörtlük. Güle, dile, kula ve hünkâra el açmayı sırayla reddeder; kanaatin gerekçesini rızkı verenin kim olduğu sorusuna bağlar.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
içinde biten gonca güle minnet eylemem
Arabi farisi bilmem, dile minnet eylemem
Sırat-i müstakim üzre gözetirim rahimi
İblisin talim ettiği yola minnet eylemem
1Diken içinde açan gonca güle minnet etmem
2Arapça bilmem, Farsça bilmem; dile minnet etmem
3Doğru yol üzerinde Rahîm olanı gözetirim
4İblis'in öğrettiği yola minnet etmem
- 2
Bir acaip derde düştüm herkes gider karına
Bugün buldum bugün yerim, hak kerimdir yarına
Zerrece tamahım yoktur şu dünyanın varına
Rızkımı veren Hüda'dır, kula minnet eylemem
1Tuhaf bir derde düştüm; herkes kendi kârının peşinde
2Bugün bulduğumu bugün yerim, yarın için Hak kerîmdir
3Şu dünyanın varlığında zerre kadar tamahım yok
4Rızkımı veren Hüdâ'dır, kula minnet etmem
“Bugün buldum bugün yerim” kanaatin en kısa tarifidir ve yarını Hakk'ın keremine bırakır; biriktirmemek burada tedbirsizlik değil, bir tercihtir. Bent malla vereni birbirinden ayırır: dünyanın “varı” ortadadır, veren ortada değildir — minnet de ancak verene edilebileceği için kula düşmez.
- 3
Oy Nesimi, can Nesimi ol iken
Yarın şefaatlerim iken
Cümlenin rızkını veren ol iken
Yeryüzünün halifesi hünkara minnet eylemem
1Oy Nesîmî, can Nesîmî; o Ganî konuk iken
2Yarın şefaatçim Ahmed-i Muhtâr iken
3Herkesin rızkını veren o Ganî, o Settâr iken
4Yeryüzünün halifesi hünkâra minnet etmem
Bent üç “iken” ile kurulur ve her biri bir gerekçedir: konuk Ganî, şefaatçi Ahmed-i Muhtâr, rızkı veren Settâr iken hünkâra el açmanın yeri kalmaz. Son dizede hedef açıkça adlandırılır ve reddedilen kişi değil sıfattır — “yeryüzünün halifesi” unvanı, gerçek vericinin yanında bir aracıya indirgenir.
Metnin kaynağı
Türkçe Vikikaynak'taki 144294 numaralı sürüm esas alındı; başlık metne alınmadı, üç dörtlük kaynakta boş satırla ayrılmış. Dizelerin çoğu on beş hecedir; “Yarın şefaatlerim Ahmed-i Muhtar iken” on dört, “Yeryüzünün halifesi hünkara minnet eylemem” on altı hecedir, ikisine de dokunulmadı. Bu manzume derlemelerde 17. yüzyıl şairi Kul Nesîmî'ye de mal edilir; burada kaynağın Seyyid Nesîmî atfı esas alındı.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Şiirin tezi ilk dizede kurulur: dikenin arasında açan gonca bile minnet ettirmez, çünkü güzelliğin bedeli dikenle zaten ödenmiştir. İkinci dize aynı reddi ilme uygular — Arapça ve Farsça bilmemek burada bir eksiklik değil, ödünç dile bağlanmama kararıdır. Kalan iki dize iki yolu karşı karşıya koyar.