N'oldun İnlersin Felek Hercai Cânânun mı Var
Zâtî, inleyen feleğe sevgili derdi olup olmadığını sorar; bostan, bülbül ve kendi perişan hâli üzerinden bütün evreni aşk acısı çeken bir özne gibi konuşturur.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
N'oldun inlersin felek hercai cânânun mı var
Seyr ider her menzili bir mâh-i tâbânun mı var
1Ne oldu, niçin inlersin ey felek; vefasız bir sevgilin mi var?
2Her menzili dolaşan parlak ay yüzlü bir sevgilin mi var?
- 2
Benzuni ey bustan fasl-i hazan mi itdi zerd
Yoksa basi tasra bir serv-i hiramanun mı var
1Ey bahçe, yüzünü sonbahar mı sararttı?
2Yoksa başı dışarıda salınan bir servin mi var?
Bahçenin sararması yalnız mevsimle açıklanmaz; dışarı uzanan servi, başı evden çıkmış sevgili gibi düşünülerek doğaya kişisel bir hikâye verilir. Bahçenin sarılığı mevsimden sevgili hikâyesine kayar; dışarı çıkan servi, evinden uzaklaşmış salınan bir beden gibi okunur.
- 3
Aglayub feryad idersin her nefes ey andelib
Har ile hem-saye olmis verd-i handanun mı var
1Ey bülbül, her solukta ağlayıp feryat ediyorsun.
2Dikenle komşu olmuş gülen bir gülün mü var?
Bülbülün feryadı, gülen gülün dikenle komşuluğundan doğar; güzellik ile incinme aynı bahçe düzeninde yan yana tutulur. Gülen gülün dikene komşu olması, bülbülün her nefeste yenilenen feryadına güzellik içindeki acıyla cevap verir.
- 4
Yoluna canum revan itsem gerek cana didum
Yuzume bin hisim ile bakdi didi canun mı var
1Ey sevgili, yoluna canımı akıtmalıyım, dedim.
2Yüzüme öfkeyle baktı ve ‘Canın mı var?’ dedi.
Âşık canını sevgilinin yoluna sunarken sevgili ‘Canın mı var?’ diye karşılık verir; fedakârlık iddiası sert ve küçümseyici bir soruyla sınanır. Sevgilinin küçümseyen karşı sorusu, âşığın can verme sözünü romantik bir gösteriden gerçek bir fedakârlık sınavına çeker.
- 5
Zulf-i di-ber gibi ey Zati perisansin yine
Cevri bi-had yohsa bir yar-i perisanun mı var
1Ey Zâtî, sevgilinin saçı gibi yine perişansın.
2Yoksa zulmü sınırsız, perişan eden bir sevgilin mi var?
Mahlas beyti saçın dağınıklığı ile şairin perişanlığını birleştirir; baştaki soru bu kez Zâtî’ye dönerek şiiri kişisel itirafa kapatır. Dağınık saçla perişan şairin benzeşmesi, başlangıçta feleğe sorulan huzursuzluğu son anda Zâtî’nin kendi hâline döndürür.
Metnin kaynağı
Türkçe Vikikaynak contributors; fixed revision 145231; CC BY-SA 4.0; editoryal değişiklikler belirtilmiştir. Yayın atfı Türkçe Vikikaynak contributors, 145231 ve CC BY-SA 4.0 koşullarıyla sınırlandırılmıştır.
Atıf kanıtını aç ↗Türkçe Vikikaynak contributors, sabit oldid 145231, CC BY-SA 4.0; özgün dize gövdesi sabit revizyondan alındı, modernleştirme ve açıklamalar yeni editoryal değişikliklerdir. Kaynak sürümü: 145231. Yayın kaynak sürümü: 145231; upstream çıkarım sürümü: 145231.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.Bir hata mı var? Bildirin
Sırada ne var?
قفى بر جانه لايق جان خبردار اوله جانندنZâtî · 5 beyitli manzume→
Feleğin iniltisi vefasız sevgiliye bağlanır; göğün dolaşımı, her menzili gezen ay yüzlü bir sevgilinin peşindeki huzursuzluğa çevrilir. Feleğe yöneltilen soru, gök hareketini her menzile uğrayan parlak yüzlü sevgilinin ardından duyulan iniltinin sesi yapar.