O meh kim çehre-i berrâkı mir’ât-ı mücellâdır

Parlak yüzü ayna ve güneşle özdeşleştiren rubâî, billur bedendeki hayat dalgasını son dizede mest gözün kan susuzluğuyla sert biçimde karşı karşıya getirir.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   O meh kim çehre-i berrâkı mir’ât-ı mücellâdır

   Fürûğ-ı hüsn-i ‘âlem-tâb ile hurşîd-i garrâdır

   1O ay yüzlü sevgilinin parlak yüzü cilalanmış bir aynadır;

   2dünyayı aydınlatan güzelliğinin ışığıyla parlak bir güneştir.

   İlk beyit yüzü iki ayrı parlaklığa bağlar: önce cilalanmış ayna, sonra dünyayı aydınlatan güneş. Ayna aldığı ışığı geri verir, güneş kendi ışığını üretir; iki dize arasında görüntü yansıtıcı olmaktan çıkıp kaynak hâline gelir.

   Bütün beyit yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
2. 2

   Serâpâ mevc-i cân cism-i billûrında hüveydâdır

   Ve lâkin çeşm-i mesti teşne-i hûn-ı ehibbâdır

   1Billur bedeninde baştan başa can dalgaları görünür;

   2ama mest gözü dostların kanına susamıştır.

   İkinci beyit saydamlıktan tehlikeye geçer: billur beden can dalgalarını gösterirken, ve lâkin bağlacı görüntüyü ansızın çevirir ve mest göz dost kanına susamış çıkar. Can taşıyan gövde ile can alan bakış tek vücutta toplanır; bu kan söyleyişi tarihsel aşk şiirinin abartılı eziyet dilidir.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle