Ol âfet kim nigâhın tîr-i ebrûsın kemân etmiş
Sevgilinin bakışı ok, kaşı yaydır; hedef ise gönlün en karanlık merkezidir. İkinci beyit bu kişisel yaralanmayı feleğin salgın gibi dönen zulmüne taşır ve dikkatle düşünenlerin gözyaşını kaderin akıttığı bir ırmağa dönüştürür.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Ol âfet kim nigâhın kemân etmiş
ehl-i temâşâya nişân etmiş
Aceb kim gerdiş-i sitem-cûya
kazâ âb-ı revân etmiş
1O afet, bakışını ok, kaşını da yay yapmış;
2gönlün kara noktasını seyredenlere hedef etmiş.
3Şaşılır ki eziyet arayan feleğin veba gibi dönen çarkına
4kader, ince görüşlülerin gözyaşını akarsu yapmış.
Metnin kaynağı
Şiir, bağlı kaynakta Şeyhülislâm Ârif Hikmet Bey adına kayıtlıdır; başlık, gövde ve şair kimliği sabit kaynak zinciriyle eşleştirilmiştir.
Atıf kanıtını aç ↗Metin, Wikimedia Commons taramasının ilgili sayfasına bağlıdır. Günümüz Türkçesi ve açıklamalar ayrı editoryal katmandır.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
İlk iki dize klasik kaş-yay ve bakış-ok mazmununu gönlün süveydâsına yöneltir. Son iki dizede ölçek aniden kozmik ve toplumsal olur: sitem arayan feleğin dönüşü bir salgına benzer, bunu görenlerin ortak gözyaşı sürekli akan suya dönüşür.