Târîh 11
Mesud Efendi'nin sakal çıkarmasını iki beyitte kutlayan tarih, yüzünde beliren hattı iyilik hâlinin işareti ve adına uygun biçimde gülümseyen bir yazı olarak anlatır.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Oldı Mes‘ûd Efendiniñ Râsim
zât-ı behbûdı
1Ey Râsim, Mesud Efendi'nin iyi yaradılışlı kişiliği
2sakal çıkarmış oldu.
- 2
Anı idüp didim
Rûyına güldi
1Onu kutlayıp şu tarihi söyledim:
2Mesud'a ait sakal yüzünde gülümsedi.
İkinci beyit tarih söylemeyi doğrudan tebrik eylemi yapar. Son dizede “hatt-ı Mes‘ûdî”nin yüze gülmesi, yazının kişileşmesiyle adın saadet anlamını aynı anda çalıştırır; metin dışı yaş veya hayat hikâyesi eklenmez.
Metnin kaynağı
DEU-AVESIS.8c2d8694-1cea-4c15-8f4a-330635b74145:t11-pdf136. T11, basılı s.123/PDF 136; tam numaralı gövde, basılı ölçü kalıbının adı ve T12/PDF136 sınırı. Y tanığında tarih 1133, ana kayıtta 1134'tür; gövde dışında korunur. AVESIS profil-komşu CC BY caveatı geçerlidir; PDF içinde gömülü lisans yoktur.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.Bir hata mı var? Bildirin
Sırada ne var?
Öldürdi tecâhülle bizi yâr bilinceEğrikapılı Mehmed Râsim · Gazel→
İlk beyit haberi tersinden verir: önce kişi anılır, yüklem “hat-ber-âverde” ikinci dizeye bırakılır. “Behbûd” sıfatı iyilik ve esenlik hâlini kişiliğe yükleyerek sakal çıkışını bedensel bir olaydan çok yerinde bir hâl gibi sunar.