Son niyaz

Buluşma sözünü tutmayan sevgiliye yönelen şiir, ömrün ilkbaharındaki bekleyişten sonbahara, oradan ölüm döşeği ve mezara ilerler. Konuşan kişi sevgiliyi hayattayken göremese bile son anda ya da en azından mezarında görmeyi diler.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Gelmedin mev’id-i telâkîye

   Bekledim muztarib, şikeste emel

   Gelmedin nevbahâr-ı ömrümde

   Acı, lûtfen de son bahârıma gel!.

   Gözlerim muntazırdı gözlerine

   Sâmiam müftekirdi sözlerine

   Âh! sen gelmeden, gelirse ecel

   Dilerim tîr-i inkisârıma gel,

   Çekiyor hufre-i siyâha beni

   Bir kavî pençe, bir hıyânet el

   Seni dünyâ gözüyle görmek için

   Ser-i bâlîn-i ihtizârıma gel!..

   Düştüm en sonra pister-i mevte

   Şimdi ömrün azâb-ı kabre bedel

   Sana en son niyâzım işte budur

   Bârî ey bî vefâ mezârıma gel!..

   1Buluşma için söz verdiğin yere gelmedin;

   2acı içinde, umudu kırılmış hâlde bekledim.

   3Ömrümün ilkbaharında gelmedin;

   4acı bana, lütfen sonbaharıma gel!

   5Gözlerim gözlerini bekliyordu,

   6kulağım sözlerine muhtaçtı.

   7Ah, sen gelmeden ölüm gelirse,

   8Gönül kırıklığımın okuna gelmeni dilerim.

   9Güçlü bir pençe, hain bir el

   10beni kara çukura çekiyor.

   11Seni dünya gözüyle görmek için,

   12ölüm döşeğimin başına gel!

   13Sonunda ölüm yatağına düştüm;

   14şimdi ömrün azabı mezar azabına denktir.

   15Sana son yalvarışım işte budur:

   16hiç değilse, ey vefasız, mezarıma gel!

   Her dörtlükte “gel” çağrısının zamanı daralır: önce kararlaştırılan buluşma, sonra ömrün sonbaharı, ardından ölüm döşeği ve en sonunda mezar. İlkbahar-sonbahar karşıtlığı yaşlanmayı doğrudan mevsimleştirir. Dokuzuncu dizedeki güçlü pençe ölümü bedensel bir çekiş olarak görünür kılar; kapanışın “bârî” sözü bütün büyük umutlardan vazgeçilip en küçük teselliye razı olunduğunu gösterir.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle