Ulu Ârif Çelebi hakkında medhiyeyi muhtevi

Medhiye, Ulu Ârif Çelebi’yi bütün gözlerin beklediği eşsiz güzel, gizliyi bilen manevi hükümdar ve sözüyle âleme düzen veren kutup olarak sunar. Yüz sürme ve kulluk imgeleri, şairin son beyitte açıkça bildirdiği bağlılıkla birleşir.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Zihî gözler ki gözler anı gözler

   Ana benzer güzel görmedi gözler

   Ne kim diler ise kılur cihânda

   Kılan heb kendü bizi neye bizler

   Bizüm gizlü işimiz ana ma’lûm

   Katında âşikâre kamu rezler

   Fedâ olsun ana cânlar gönüller

   Ayağı toprağına kondı yüzler

   Anun birliğine binler tanuktur

   Ana getürdi yüzler nice yüzler

   Sözile âlemi düzdü âdemden

   Acebdür kılamaz şerhini sözler

   Dükeli kuldur ol pâdişâhun

   Sever anı eyüler hem yavuzlar

   Çelebi Ârif’e Eflâkî kuldur

   Nasîb oltur cânı gaybı aruzlar

   1Ne güzel gözlerdir ki onu bekler ve gözetir;

   2gözler ona benzer bir güzel görmedi.

   3O, dünyada ne dilerse yapar;

   4her şeyi yapan kendisidir, biz neyiz ki?

   5Bizim gizli işimiz ona bellidir;

   6bütün sırlar onun katında açıktır.

   7Canlar ve gönüller ona feda olsun;

   8yüzler ayağının toprağına kondu.

   9Onun birliğine binlerce kişi tanıktır;

   10nice yüzler ona yönelip teslim oldu.

   11Âdem'den beri âlemi sözle düzene koydu;

   12şaşılası hâlidir, sözler onu açıklayamaz.

   13İyiler de kötüler de o padişahın kuludur;

   14herkes onu sever.

   15Eflâkî, Çelebi Ârif'in kuludur;

   16Bu ona nasip olur; canı görünmeyen âlemi arzular.

   “Gözler” ve “yüzler” sözcüklerinin yinelenmesi hem görmeyi hem yönelmeyi öne çıkarır: insanlar Ârif Çelebi’yi bekler, ona bakar ve ayağının toprağına yüz sürer. Şair onun kudretini anlatmaya çalışırken sözün yetersizliğini de kabul eder; mahlas beyti ise Eflâkî’nin kulluk derecesindeki sadakatini doğrudan ilan eder.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle