Akıl gel berü gel berü
“Nazar eyle” redifi beş dörtlük boyunca hep bir yere bakmayı emreder: gönle, dile, iki ele, doğru yola, düşkün kula. Öğüt veren ses son iki dörtlükte suçlu sese dönüşür ve bakmayı bu kez Allah'tan ister.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Akıl gel gel
Gir gönüle eyle
Görür göz işidür kulak
Söyler dile eyle
1Akıl, gel beri, gel beri
2Gönle gir de bir bak
3Göz görür, kulak işitir
4Söyleyen dile bir bak
- 2
Baştur göğdeyi götüren
Ayak menzile yetüren
Dürlü bitüren
İki ele eyle
1Gövdeyi taşıyan baştır
2Ayak menzile ulaştırır
3Türlü işi bitiren
4İki ele bir bak
Baş, ayak, el: dörtlük bedeni işlevlerine göre sıralar. Her dize bir uzvun ne yaptığını söyler, sonuncusu ise ele bakmayı emreder — çünkü “maslahat bitüren” odur; iyilik de kötülük de elin işidir. Beden burada bir öğüt levhası gibi okunur.
- 3
isen alup satma
Helâlüne haram katma
Yolun eğrisine gitme
Doğru yola eyle
1Sofuysan alıp satma
2Helaline haram karıştırma
3Yolun eğrisinden gitme
4Doğru yola bir bak
Uzuvlardan ahlaka geçilir ve muhatap değişir: artık “sofî” diye çağrılan, yolun içindeki kişidir. Alıp satmak, helâle haram katmak, eğriden gitmek — üçü de elin işidir; bir önceki dörtlükte ele bakılması boşuna istenmemiştir. Redif bu kez bir organı değil bir yönü gösterir.
- 4
İki elüm kızıl kanda
Çok günâhlar vardur bende
Yâ İlâhi sende
Düşkün kula eyle
1İki elim kızıl kanda
2Bende çok günah var
3Ya İlahi, kerem sendedir
4Düşkün kuluna bir bak
Öğüt veren ses birden suçlu sese döner: “iki elüm kızıl kanda”. Kılavuzluk eden şair kendini kulların en düşkünü sayar. “Kerem sende” ile redif yön değiştirir — dört dörtlük boyunca insana bakmayı emreden şiir, burada bakma işini Allah'tan ister.
- 5
Hatâyî ider yâ
Viren Mevlâ alur canı
Evvel kendü kendün tanı
Sonra ile eyle
1Hatayi der ki: ya Gani
2Canı veren Mevla alır
3Önce kendi kendini tanı
4Sonra ele bir bak
Mahlas dizesindeki “yâ gani” hitabı bir önceki dörtlüğün duasını sürdürür. Canı verenin geri alacağını söylemek, bedenle övünmeyi baştan keser. Son iki dize şiirin bütün öğüdünü bir sıraya koyar: önce kendini tanı, başkasına bakmak ancak ondan sonra gelir.
Metnin kaynağı
Türkçe Vikikaynak'taki 143986 numaralı sürüm (Sadettin Nüzhet Ergun, “Bektaşî Şairleri ve Nefesleri”) esas alındı. “Berü”, “işidür”, “göğde”, “yetüren”, “bitüren”, “helâlüne”, “viren”, “kendü” gibi ağız biçimleri kaynaktaki hâliyle korundu, düzeltilmedi.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Şiir akla seslenerek başlar ve onu bir yere davet eder: gönüle. “Nazar eyle” redifi beş dörtlük boyunca hep bir organı ya da yolu işaret edecektir. Burada göz ile kulak sayılıp geçilir; asıl mesele söyleyen dildir, çünkü duyular arasında sorumluluğu olan tek uzuv odur.