Mürg-i dil her dem ider ol âteşîn ruhsâra meyl
Gönül kuşunun ateş renkli yanağa yönelişiyle açılan gazel, sevgilinin mahallesini gül bahçesi, sözünü şeker ve dudağını rindleri çağıran şarap kaynağı olarak kurar.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
her dem ider ol âteşîn ruhsâra meyl
Kim lâ-büd ider kande-y-ise nâra meyl
1Gönül kuşu her an o ateş renkli yanağa yönelir;
2Semender nerede olursa olsun elbette ateşe yönelir.
- 2
Kûyına ‘azm eylesem devr-i ruhında yok ‘aceb
mevsim-i gülde ider gülzâra meyl
1Yüzünün devrinde mahallene yönelsem şaşılır mı?
2Gönül ehli gül mevsiminde gül bahçesine yönelir.
Sevgilinin mahallesi, yüzünün aydınlığı altında gül mevsimindeki bahçe gibi düşünülür. Gönül ehlinin baharda gülzara yönelmesi ne kadar tabiiyse âşığın o semte gitmesi de o kadar kaçınılmaz gösterilir.
- 3
Âhum işitdükce rahm ider nigâr ammâ rakîb
Rahm kılmaz bâda itmez çünki seng-i hâra meyl
1Sevgili ahımı işittikçe merhamet eder, fakat rakip etmez;
2Çünkü sert taş rüzgâra yönelmez, merhamet göstermez.
Nigâr, âşığın ahını duyunca yumuşarken rakip taş kesilmiş kalır. Sert taşın rüzgâra meyletmemesi, rakibin âha cevap vermeyişini maddî bir dirençle açıklar; merhamet sevgiliye, duyarsızlık rakibe pay edilir.
- 4
Lâ‘li devrinde harâbâtîligüm ‘ayb eylemeñ
Rind olan eyler hemîşe gûşe-i hammâra meyl
1Lâl dudağının devrinde meyhane düşkünlüğümü ayıplamayın;
2Rind olan kişi daima şarapçının köşesine yönelir.
Lâl dudak şarapla ilişkilendirilince sevgilinin zamanı bir meyhane devrine dönüşür. Rindin şarapçı köşesine yönelmesi üzerinden âşık kendi harâbâtîliğini savunur; ayıplanan davranış aşk düzeninde tutarlı bir bağlılıktır.
- 5
‘Avnî asmaz kulağına dürr ü lâ‘lin ‘âlemüñ
Tûtî-i tab‘ı ider ol şekkerîn-güftâra meyl
1Avnî, dünyanın incisiyle lâlini kulağına asmaz;
2Yaratılışının papağanı o şekerli söze yönelir.
Avnî dünya nimetlerini inci ve lâl gibi kulağa takılacak süsler sayıp reddeder. Papağana benzeyen şiir tabiatı, maddî mücevher yerine sevgilinin şekerli sözünü seçer; değer ölçüsü servetten dile kayar.
Metnin kaynağı
Cevâhirü’l-Mülûk şiiri Fatih Sultan Mehmed Han Gazi/Avnî bölümünde verir; tam Avnî gövdesi ve komşu kayıt sınırları bağımsız görsel source audit ile doğrulanmıştır.
Atıf kanıtını aç ↗Ali Emîrî, Cevâhirü’l-Mülûk (1330), cevahir-1330-avni-046, PDF 64–65, basılı 60-61; tahmis/tesdis bentlerinin yalnız son iki Avnî dizesi aktarıldı, Ali Emîrî ekleri dışarıda bırakıldı. Doğan yalnız kimlik kontrol tanığıdır.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Gönül bir kuşa, sevgilinin yanağı da ateşe dönüşür. Semenderin ateşte yaşadığı inancı, bu yönelişi iradî bir seçimden çıkarıp tabiat hükmü yapar; âşık yanacağını bilse de ateş renkli yüzden uzaklaşamaz.