Şâhid-i gül bâğda çün geydi gül-gûn pîrehen
Gülün kırmızı elbise giydiği bahçe sahnesinde sevgilinin sözü, salınışı ve gelişi bütün çiçekleri değersizleştirir; güller yoluna saçılır, nesteren varını sunar, Avnî gözyaşıyla çemeni taze tutar.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
bâğda çün geydi
Tügmeler takındı aña zînet içün goncadan
1Gül güzeli bahçede gül renkli bir gömlek giyince,
2O, süs için goncalardan düğmeler takındı.
- 2
Gerçi kim ağız bir itdi güller ile goncalar
Ol söze gelse anlara degmez sühan
1Güllerle goncalar ağız birliği etmiş olsa da,
2O şeker dudaklı konuşursa sözleri onun sözüne erişmez.
Güller ve goncalar ağız birliği ederek topluca konuşsa bile şeker dudaklı sevgilinin sözüne denk olamaz. Bahçenin çokluğu tek bir dudağın belâgatine yenilir; tat ve söz değeri sevgilinin ağzında birleşir.
- 3
Salını seyr-i gülistân eyleseñ yüz nâz ile
Şâhlarda salını kalur göricek
1Yüz nazla salınıp gül bahçesini gezsen,
2Yasemin seni görünce dallarda salınakalır.
Sevgilinin yüz nazla salınması yaseminin dal üzerindeki hareketini durdurur. ‘Salın’ fiilinin tekrarı, yürüyüşle dal sallanışını karşılaştırır; tabiat kendi hareketini onun üstün salınışı karşısında askıya alır.
- 4
Göricek güller yoluña dökilüp saçılduğın
Varını ol dem nisâr itdi ögüñde
1Güllerin yoluna dökülüp saçıldığını görünce,
2Nesteren o anda bütün varını önüne saçtı.
Güller sevgilinin yoluna saçılırken nesteren de bütün varını önüne serer. Çiçek dökülmesi solma değil bir nisâr töreni gibi okunur; bahçe, gelen sevgiliyi kendi renk ve yaprak servetiyle karşılayan cömert bir topluluk olur.
- 5
Tâ ki ol gül-ruh gelüp seyr-i gülistân eyleye
‘Avnîyâ dâyim ter olsun eşk-i çeşmüñle çemen
1O gül yanaklı gelip gül bahçesini gezsin diye,
2Ey Avnî, çimen gözyaşınla daima taze kalsın.
Avnî’nin gözyaşı çemeni taze tutan sulamaya dönüşür; amaç gül yanaklı sevgilinin bahçeyi gezmesidir. Âşık kendi kederini peyzaj hizmetine verir, böylece ağlayış kavuşmayı garanti etmese de beklenen gelişin zeminini hazırlar.
Metnin kaynağı
Cevâhirü’l-Mülûk şiiri Fatih Sultan Mehmed Han Gazi/Avnî bölümünde verir; tam Avnî gövdesi ve komşu kayıt sınırları bağımsız görsel source audit ile doğrulanmıştır.
Atıf kanıtını aç ↗Ali Emîrî, Cevâhirü’l-Mülûk (1330), cevahir-1330-avni-059, PDF 72–73, basılı 68-69; tahmis/tesdis bentlerinin yalnız son iki Avnî dizesi aktarıldı, Ali Emîrî ekleri dışarıda bırakıldı. Doğan yalnız kimlik kontrol tanığıdır.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
İlk dizedeki şâhid-i gül kırmızı gömleği giyen öznedir; ikinci dizede de süs için goncalardan düğmeleri takınan yine odur. Goncalar elbisenin düğmelerine dönüşürken bahçe, gül güzelinin kendi kıyafetini tamamladığı bir süslenme sahnesi olarak kurulur.