DDizegâhDijital şiir arşivi
Şiirler/Âşık Ömer/Başımı derde düşürdün Mustafâ sensin sebeb
Şiir · 17. yüzyıl

Başımı derde düşürdün Mustafâ sensin sebeb

Mustafa, konuşanın derdinin, kavgasının ve halk içindeki rezilliğinin sebebi sayılır. Servi boylu sevgilinin gelmeyişi uykuyu gözden alır; âşığı işinden gücünden eder ve canına kasteder. Gece gündüz aşk ateşinde yanan konuşan çok konuşmuş olmaktan korkar; bülbül-diken ve Mecnun-Leyla örnekleriyle yalnız sevgilinin hâlini bileceğini söyler. Ömer’in derdini Allah bilir, ölümüne ise sevgili sebep gösterilir.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

  1. 1

    Başımı derde düşürdün Mustafâ sensin sebeb

    Bunca eşkıyâ sensin sebeb

    1Başımı derde düşürdün Mustafa, sebep sensin;

    2Bunca kavga ve çekişmeye, ey eşkıya, sebep sensin.

    Mustafa doğrudan “başımı derde düşürdün” fiilinin faili yapılır; sorumluluk nakaratla pekişir. “Gavga vü nizâ” toplumsal çatışmayı çoğaltır, “eşkıyâ” hitabı ise sevilen kişiyi düzen bozan sert bir suçlu sıfatıyla karşılar.

  2. 2

    Ben halk içre rüsvây eyledin

    Mushaf-ı hüsnün hakıyçün dilberâ sensin sebeb

    1Ben zavallı dilenciyi halk içinde rezil ettin;

    2Güzelliğinin mushafı hakkı için ey güzel, sebep sensin.

    Konuşan kendini “gedâ bîçâre”, yani hem yoksul hem çaresiz sayar; sevgili onu halk içinde “rüsvây” etmiştir. Buna rağmen güzellik “Mushaf”a benzetilir ve onun hakkına yemin edilir; kutsallaştırma ile toplumsal utanç aynı muhatapta çatışır.

  3. 3

    Ey benim gelmez oldun yanıma

    Gicelerde uyhu girmez

    1Ey uzun servim, yanıma gelmez oldun;

    2Geceleri ağlayan gözüme uyku girmez.

    “Serv-i bülend” sevgilinin uzun boyunu yüceltir, fakat asıl sorun artık yana gelmemesidir. Geceleri “uyhu”nun gir(e)mediği yer “dîde-i giryân”dır; ağlayan göz, yaş yüzünden uyku kabul etmeyen bir kapıya dönüşür.

  4. 4

    ayırdın şimdi kasdın cânıma

    Dâimâ sâkıyâ sensin sebeb

    1Beni kazanç ve işimden ayırdın, şimdi kastın canıma;

    2Daima sarhoş tavırlı ey saki, sebep sensin.

    Sevgili konuşanı “kisb ü kâr”dan, yani geçim ve iş düzeninden ayırır; aşkın ekonomik sonucu açıkça verilir. Ardından kastın cana yönelmesi kaybı ölüm tehdidine büyütür, “bedmest edâ” sarhoş tavrı bu yıkıcı failin dış görünüşüdür.

  5. 5

    Gece gündüz aşkın ile yanmadayım nâra ben

    Anın içün derdime hiç bulmadım bir çâre ben

    1Gece gündüz aşkınla ateşte yanıyorum ben;

    2Onun için derdime hiçbir çare bulamadım ben.

    Gece gündüz “nâr”da yanma, aşkın kesintisiz iç ateşini anlatır. “Anın içün” çare bulamamanın sebebini bu yanışa bağlar; konuşanın iki kez “ben” demesi acıyı genelleştirmeden kendi beden ve deneyiminde tutar.

  6. 6

    Korkarım bu keyfile çok söyledim dildâre ben

    Hâsılı berbâdıma ey bîvefâ sensin sebeb

    1Korkarım, bu hâlle sevgiliye çok söyledim ben;

    2Kısacası yıkılmama ey vefasız, sebep sensin.

    Konuşan “bu keyfile” yani bu hâl/nitelikle sevgiliye fazla söz söylemiş olmaktan korkar; sitemin kendisi yeni bir risk olur. “Hâsılı” bütün yakınmaları tek hükme indirir: vefasız kişi konuşanın berbat oluşunun sebebidir.

  7. 7

    Hâr elinden çekticeğim bilür

    Bende Mecnûn’u bilürse yine ol Leylâ bilür

    1Diken elinden çektiğimi çılgın bülbül bilir;

    2Bendeki Mecnun’u bilirse yine o Leyla bilir.

    Dikenin eziyetini en iyi “bülbül-i şeydâ” bilir; doğa imgesi âşığın acısına tanık olur. Aynı yapı Mecnun ve Leyla’ya geçer: konuşandaki Mecnun hâlini ancak o Leyla’nın bilmesi, sevgiliyi hem acının sebebi hem tek anlayabilecek kişi yapar.

  8. 8

    Derdimend Âşık Ömer eder bilür

    Âkıbet mevtime dilber galibâ sensin sebeb

    1Dertli Âşık Ömer der; zengin Mevlâ bilir;

    2Sonunda ölümüme sevgili, galiba sebep sensin.

    Mahlas “derdimend” sıfatıyla gelir ve sözün bilgisi “Ganî Mevlâ”ya bırakılır; insan çevresinden daha yüksek tanık aranır. “Galibâ” ölüm sebebi hükmünü küçük bir ihtiyatla söyler, fakat nakarat sevgiliyi yine sonucun başlıca faili olarak kapatır.

Kavram sözlüğü (8) ↓
Kaynak

Metnin kaynağı

Aidiyet doğrulandı

Ergun 1936 No.305 gövdesinde “Derdimend Âşık Ömer eder Ganî Mevlâ bilür” mahlası görünür.

Atıf kanıtını aç ↗

Kaynak sürümü ergun1936-n305-ECB9A267C8ED. Sadeddin Nüzhet Ergun, Âşık Ömer: Hayatı ve Şiirleri (1936), şiir No.305, PDF 251; 8 iki dizelik birim/16 dize. Tarama yeniden dağıtılmadı.

Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Bir hata mı var? Bildirin

Yanlış bir dize, hatalı bir çeviri ya da eksik bir kaynak gördüyseniz yazın. Metni doğrulayıp düzeltiyoruz.

Okumaya devam edin

Sırada ne var?

Sonraki şiirBaşladım bülbül misâli zâra her gün her geceÂşık Ömer · Şiir

Kavram sözlüğü

8 kavram bulundu.

gavga vü nizâ’a

Kavga ve çekişmeye.

gedâ bîçâreyi

Zavallı yoksulu.

serv-i bülendim

Uzun/yüce servim.

dîde-i giryânıma

Ağlayan gözüme.

kisb ü kârımdan

Kazanç ve işimden.

bedmest edâya

Kötü sarhoş tavrına.

bülbül-i şeydâ

Aşktan çılgın bülbül.

Ganî Mevlâ

Varlığı sınırsız Allah.