Gülen Gülüm İbrahim
İbrahim, incelik bahçesinin gülen gülü ve söyleyenin bülbül feryadının sebebidir. Onun cilveleri aklı dağıtır; söyleyen canı, başı ve bütün varlığını yoluna adar. Boy, yanak, saç ve dudak servi, gül, amber ve mercan imgeleriyle yüceltilir. Mahlaslı kapanışta Ömer gözyaşının dinmesini ve İbrahim’in kavuşmayla kendisini onurlandırmasını ister.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Benim bâğ-ı letâfette gül-i handânım İbrâhim
Seninçündür benim bülbül gibi efganım İbrahim
1İncelik bahçemde açan gülen gülümsün, İbrahim;
2Bülbül gibi ettiğim feryat yalnız senin içindir.
- 2
Perişân eyledin aklım beni Mecnûn’a dönderdin
Nedir bu şîveler sende meded cânânım İbrâhim
1Aklımı perişan ettin, beni Mecnun’a çevirdin;
2Sende bu cilveler nedir, yardım et ey sevgilim İbrahim.
İbrahim’in cilveleri aklı dağıtıp söyleyeni Mecnun’a çevirecek kadar güçlüdür. Yardım çağrısı, şikâyetle sevgili hitabını aynı dizede buluşturur: hastalığı doğuran kişi aynı zamanda medet umulan tek muhataptır.
- 3
Ser i kûyind-olan nâdan cemîsi cüdâ olsun
Demâdem destigîrin hazret-i Bârî Hudâ olsun
1Semtinin başındaki bütün bilgisizler uzak olsun;
2Yüce Tanrı her an senin yardımcın olsun.
İlk tarihî dizedeki semt başı ve nadanlar ilişkisi kapalı olsa da uzaklaştırma dileği açıktır; modern aktarım fazladan kişi ya da olay kurmaz. İkinci dize İbrahim için Tanrı’nın sürekli yardımını isteyen temiz bir duaya geçer.
- 4
Yolunda cân ü başım cümle varım hep fedâ olsun
Nem istersen diriğ etmem meh-i tâbânım İbrâhim
1Canım, başım ve bütün varlığım yoluna feda olsun;
2Ne istersen esirgemem, parlak ayım İbrahim.
Can, baş ve bütün varlığın feda edilmesi bağlılığın maddi ve manevi sınır bırakmadığını gösterir. Sevgilinin her isteğini esirgemeden karşılama sözü, parlak ay hitabıyla buyruğa hazır sevgi söylemini birleştirir.
- 5
Nihâl-i servidir kaddin yanağın bir
Siyeh kâküllerin içün yanup yakılmada anber
1Boyun servi fidanıdır, yanağın kıpkırmızı güldür;
2Siyah kâküllerin için amber yanıp yakılır.
Servi boy ile kırmızı gül yanak, İbrahim’in bedenini bahçe imgeleri içinde resmeder. Siyah saç karşısında amberin yanıp yakılması ise güzel kokulu maddeyi bile kıskanan ve onun uğruna tükenen bir varlık gibi kişileştirir.
- 6
Senin -ı aşkında niçeler ser fedâ eyler
Benim bahr-i hakîkatte lebi mercânım İbrâhim
1Aşkının denizinde nice dalgıç başını feda eder;
2Hakikat denizinde dudağın benim mercanımdır, İbrahim.
Aşk denizine dalanların baş vermesi, sevgiliye ulaşmanın tehlikeli ve bedelli oluşunu anlatır. Hakikat denizindeki mercan dudak, dalgıç imgesinin aradığı değerli cevheri açıklar ve İbrahim’i hem amaç hem hazine yapar.
- 7
Bu çeşmim yaşını sular gibi çağlatma sultânım
ile çeşmime bağlatma sultânım
1Gözümün yaşını sular gibi coşturma, sultanım;
2Hasret kementiyle gözümü bağlatma, sultanım.
Gözyaşının çağlayan suya dönmesi, kederi ölçülemeyen bir akış hâline getirir; hasret de gözü yakalayan kementtir. İki emir, İbrahim’den hem ağlamayı çoğaltmamasını hem görme ve kavuşma imkânını bağlamamasını ister.
- 8
Garîbindir Ömer cânâ yeter ağlatma sultânım
Müşerref kıl visâlinle aman sultânım İbrâhim
1Ömer senin garibindir, ey can; yeter ağlatma sultanım;
2Kavuşmanla beni onurlandır, aman sultanım İbrahim.
Mahlaslı Ömer kendisini İbrahim’in garibi olarak tanıtır ve ağlamanın artık yeterli olduğunu söyler. Son istek yalnız acının durması değil kavuşmayla şereflenmedir; şiir, uzaklıktan doğrudan visal talebine ulaşır.
Metnin kaynağı
Ergun 1936 basılı No. 406 gövdesindeki görünür Ömer veya Âşık Ömer mahlası ve farklı bir okuyucunun kaynakla birebir karşılaştırmasıyla doğrulandı.
Atıf kanıtını aç ↗Âşık Ömer: Hayatı ve Şiirleri, Sadeddin Nüzhet Ergun, 1936; basılı No. 406, PDF 320–321; 8 beyit/16 dize. 1 kaynak aparat notu kayıt altındadır; tarama yeniden dağıtılmaz.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.Bir hata mı var? Bildirin
Sırada ne var?
Benim sen çeşm-i şehlâyaÂşık Ömer · Koşma düzeninde manzume→
İncelik bir bahçeye, İbrahim de bu bahçenin gülen gülüne dönüştürülür; söyleyen kendisini ona seslenen bülbül konumuna yerleştirir. Feryadın tek sebebinin İbrahim oluşu, övgüyü doğrudan adı belirtilmiş sevgiliye bağlar.