Bir Günün Sonunda Arzu

Şafağı yorgun bir gözün halkalarında açan, akşam sözcüğünü yedi kez yineleyen ve sonunda insan olmaktan çıkıp göllerde bir kamış olmayı dileyen on dört dizelik şiir.

1. 1

   Yorgun gözümün halkalarında

   Güller gibi fecr oldu nümâyân,

   Güller gibi... sonsuz iri güller,

   Güller ki kamıştan daha nalân

   Gün doğdu yazık arkalarından!

   Günümüz Türkçesi +

   1Yorgun gözümün halkalarında

   2şafak güller gibi göründü,

   3güller gibi... sonsuz, iri güller,

   4kamıştan daha çok inleyen güller;

   5yazık, gün onların arkasından doğdu!

   Beşlik yorumu +

   Şafak gökte değil, uykusuz bir gözün altındaki halkalarda açıyor; güzellik doğrudan yorgunluğun üstüne kuruluyor. 'Yazık' sözü gün doğuşunu kazanç değil kayıp sayıyor.

2. 2

   Altın kulelerden yine kuşlar,

   Tekrârını ömrün eder i'lân,

   Kuşlar mıdır onlar ki her akşam,

   Âlemlerimizden sefer eyler?

   Günümüz Türkçesi +

   1Altın kulelerden kuşlar yine

   2ömrün yeniden başladığını duyuruyor;

   3onlar her akşam

   4âlemlerimizden göç eden kuşlar mıdır?

   Dörtlük yorumu +

   Kuşlar müjde getirmiyor, sabahın yeniden geldiğini bildiriyor; ömrün tekrarı burada armağan değil ceza. Soru cevapsız kalınca gidenle gelen ayırt edilemez oluyor.

3. 3

   Akşam, yine akşam, yine akşam,

   Bir sırma kemerdir suya baksam;

   Üstünde sema kavs-i mutalsam!

   Akşam, yine akşam, yine akşam,

   Göllerde bu dem bir kamış olsam!

   Günümüz Türkçesi +

   1Akşam, yine akşam, yine akşam;

   2suya baksam, sırma bir kemerdir;

   3üstünde gök tılsımlı bir kavis!

   4Akşam, yine akşam, yine akşam;

   5şu an göllerde bir kamış olsam!

   Beşlik yorumu +

   Beş dizenin üçü tekrar; şiir ilerlemek yerine kendi içinde dönüyor. Sonda dilenen şey insanlık değil bitkilik: kamış olmak, inlemeyi sürdürüp bilmekten kurtulmaktır.