Bizim Elin Menevşesi Kokulu
Üç kıta, kokulu memleketi ve bahar seslerini sinedeki yara, uzayan yol ve kuzuların meleşmesine dönüşen ayrılık acısıyla karşılaştırır.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Bizim elin menevşesi kokulu
Yar geliyi çifte güller sokulu
Tarlalarda arpa buğday ekili
Kokar bahar günü gülü ellerin
1Bizim elin menekşesi kokulu
2Yâr geliyor, çifte güller sokulu
3Tarlalarda arpa buğday ekili
4Kokar bahar günü gülü ellerin
- 2
Kuşlar eyler bülbüller öter
Açtığın yaralar sinemde yeter
Ayrılık çekerim ölümden beter
Varılmaz uzadı yolu ellerin
1Kuşlar avaz eyler, bülbüller öter
2Açtığın yaralar sinemde yeter
3Ayrılık çekerim ölümden beter
4Varılmaz, uzadı yolu ellerin
Kuş ve bülbül sesleri baharın canlılığını duyurur, fakat sinedeki yaralar bu neşeye karşı durur. Ayrılığın ölümden beter sayılması ve memleket yolunun uzaması, tabiatın yakın sesleriyle ulaşılamayan yer arasındaki mesafeyi büyütür.
- 3
Meler koyun kuzuların arzular
Her taraftan ses veriyi yazılar
yayılıyi kuzular
Meleşir sızılar dili ellerin
1Meler koyun, kuzularını arzular
2Her taraftan ses veriyi yazılar
3Bölük bölük yayılıyor kuzular
4Meleşir sızılar dili ellerin
Koyunun kuzuyu arzulaması ve bölük bölük yayılan kuzular ayrılık duygusunu hayvan seslerine taşır. “Ses veriyi yazılar” ile son dizedeki “sızılar dili” yüzeyleri çözümsüz kalsa da meleşme, özlemin çevreden yükselen ortak sesi olur.
Metnin kaynağı
Şiir, bağlı kaynakta Anonim Halk Şiiri adına kayıtlıdır; başlık, gövde ve şair kimliği sabit kaynak zinciriyle eşleştirilmiştir.
Atıf kanıtını aç ↗Metin, Türkçe Vikikaynak'ın 139591 numaralı sabit revizyonuna bağlıdır. Günümüz Türkçesi ve açıklamalar ayrı editoryal katmandır.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.Bir hata mı var? Bildirin
Sırada ne var?
Bizim eller ne güzel ellerAnonim Halk Şiiri · türkü→
Memleketin menekşe kokusu, sevgilinin saçına veya giysisine soktuğu çifte güllerle birleşir. Ekili arpa ve buğday üretken bir manzara kurarken bahar günü kokan “eller”, hem yöreyi hem oradaki insanları sevgiyle çoğul anlamda taşır.