Bahar şiirleri

Bahar Türk şiirinde nadiren yalnızca bir mevsimdir. Divan şiirinde meclisin, içkinin ve sevgiliyle buluşmanın zamanıdır; öğüt vermeye en elverişsiz mevsim de odur — Şeyhî bunu doğrudan söyler.

Halk şiirinde ise bahar çoğu kez bir karşıtlık kurar. Doğa canlanırken âşık aynı yerde kalır ve bu fark acıyı görünür yapar: güller açar ama gözyaşı bahar seli gibi çağlar.

Üçüncü bir kullanım baharı bir ölçü aleti yapar. Yaylalar süslenmiş, bağlar bezenmiş, her şey murada ermiştir — şair hariç. Ruhsatî'nin bahar koşmaları bu kıyas üzerine kuruludur.

Bu sayfadaki şiirler aynı mevsimin sevinç, kıyas ve hasret olarak nasıl üç ayrı işe koşulduğunu gösteriyor.