Cana can vermeyenin ne canı var
Kadı Burhaneddin bu tuyuğda canın değerini fedakârlıkla ölçer. Can veren kişinin adı ve şanı kalırken yiğidin asıl sermayesi erliktir; son dize bu iç cevheri lâl ve mercanla somutlaştırır.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Cana can vermeyenin ne canı var
Can verenin adı ile sânı var
kişinin metaı olur
Cevherinin la'l ile mercanı var
1Can uğruna can vermeyenin canının ne değeri var?
2Can verenin adı da şanı da kalır.
3Yiğit kişinin sermayesi yiğitliktir.
4Onun öz cevherinde lâl de mercan da vardır.
Metnin kaynağı
Sabit revizyon Kadı Burhaneddin adını taşır; tuyuğun tam dört dizelik sınırı ve eser bağlamı Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi'ndeki basılı tanıkla doğrulanmıştır.
Atıf kanıtını aç ↗Türkçe Vikikaynak oldid 142030'daki tek tuyuğ ve dört dize kaynak yazımıyla korundu. Tam tür sınırı ve dört dizenin esere aidiyeti, Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi'ndeki basılı alıntı ve Divan sayfa kaydıyla doğrulandı.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.Bir hata mı var? Bildirin
Sırada ne var?
Gönülüme ben dedim ki kandesinKadı Burhaneddin · gazel→
Dört dize, can kelimesini fedakârlığın hem nesnesi hem ölçüsü yapar. Ad ve şanın kalıcılığı, maddî servet yerine erliği sermaye sayan bir yiğitlik ahlâkına bağlanır; lâl ile mercan bu iç değeri kıymetli taşlara dönüştürür.