İhtimal ki şu anda o,

Brüksel yakınındaki bir göl kıyısından kafeşantanlarda keman çalan Edith Almera'ya uzanan düşsel bakış, alkış ile tebessüm arasındaki kısa karşılaşmayı anlatır.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   İhtimal ki şu anda o,

   Brüksel'e yakın

   Bir gölün kenarında

   Edith Alméra’yı düşünmektedir.

   1Belki şu anda o,

   2Brüksel'e yakın

   3Bir gölün kenarında

   4Edith Alméra’yı düşünmektedir.

   İlk cümle bir tahminle başlar ve öznesini belirsiz bırakır: “o” kimdir söylenmez. Yer ise tersine çok belirgindir; Brüksel'e yakın bir göl kıyısı. Düşünen ile düşünülen arasındaki mesafe böylece coğrafi olarak ölçülebilir, kişisel olarak ölçülemez hâle gelir.

   Bütün dörtlük yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
2. 2

   Edith Almera

   Kafeşantanlarda muhabbet toplayan

   Bir Çigan orkestrasında

   Keman çalar

   1Edith Almera

   2Kafeşantanlarda muhabbet toplayan

   3Bir Çigan orkestrasında

   4Keman çalar

   İkinci bölüm adı bu kez yalın hâlde tekrarlayarak sahneyi devralır ve Edith'i işinin içinde gösterir. “Muhabbet toplayan” nitelemesi orkestrayı müzik kadar ortam üretmekle de görevli sayar. “Keman çalar” geniş zamanı ise bunu tek bir gecelik olay değil, her akşam yinelenen bir emek olarak kaydeder.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
3. 3

   O,

   Kendisini alkışlayanlara

   Selâm verirken

   Tebessüm eder.

   1O,

   2Kendisini alkışlayanlara

   3Selâm verirken

   4Tebessüm eder.

   Bu bölüm tek bir zamirle, “O,” diye açılır ve dizenin sonundaki virgül duraklamayı uzatır. Ardından gelen üç dize sahne ile salon arasındaki alışverişi kurar: alkış gelir, karşılığında selam ve tebessüm gider. Karşılaşma bu kadarla sınırlı kalır, söze hiç dönüşmez.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
4. 4

   Kafeşantanlar güzeldir;

   İnsan,

   Orada çalışan kemancı kızlara

   Âşık olabilir.

   1Kafeşantanlar güzeldir;

   2İnsan,

   3Orada çalışan kemancı kızlara

   4Âşık olabilir.

   Kapanış yargıyı genelleştirir: “kafeşantanlar güzeldir” cümlesi tek bir kişiden bütün bir mekân türüne geçer. “İnsan” sözcüğü de özneyi anlatıcıdan alıp herkese dağıtır. Son dizedeki “olabilir” kipi âşıklığı gerçekleşmiş bir olay değil, o mekânın açık bıraktığı bir ihtimal olarak bırakır.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle