Ey Nûr-ı Vücûdı Der-i Cihânda Yektâ

Peygamberin varlık nurunu eşsiz sayan rubai, gölgesinin dünyada dinlenme; mahşerde ise merhamet kaynağı olmasını diler.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Ey nūr-ı vücūdı der-i cihānda yektā

   Ĥıfž ide senüñ sāyeñi lûŧfı ile Mevlā

   1Ey dünya kapısında eşsiz olan varlık nuru!

   2Tanrı lütfuyla senin gölgeni korusun.

   İlk beyit Peygamberin varlığını dünya kapısındaki tek nur olarak tanımlar. Ardından bu nurla karşıt görünse de gölgenin korunması dilenir; gölge himayenin somut işaretidir. Matla dizesinde aktarım bozuk görünüyor: “nūr-ı vücūdı” üçüncü kişi ekiyle biterken dize “yektā” diye ikinci kişiye seslenir ve Mef'ûlü Mefâîlü Mefâîlü Feûlün kalıbında bir hece eksik kalır. İkinci kişiye seslenen bir hitapta beklenen “vücūduñ” biçimi neşirde yoktur.

   Bütün beyit yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
2. 2

   Mümted ola tā rāĥat ola cümleye sāyeñ

   Maĥşerde olan ümmet-i merĥūmeñe cānā

   1Gölgen uzayıp herkese rahatlık versin;

   2ey sevgili, mahşerdeki merhamete ermiş ümmetine de [uzansın].

   İkinci beyitte gölge uzayıp toplu bir dinlenme alanı olur. Dünya gölgesi mahşere taşınırken fiziksel serinlik, ümmeti kuşatan manevî merhamet anlamına genişler. İkinci dizede kaynakta yüklem yoktur; modern satır bunu köşeli ayraçla gösterir, ayraçsız tamamlamaz.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle