Ey peri, biçimine insan desem yeridir
Şair sevgiliyi insana benzeyen eşsiz peri, cömertlik madeni ve Hatem diye över. Saçını Aslan burcuna, kaşını yaya, sözünü ölülere can veren İsa nefesine benzetir. Sevgilinin gönül hırsızı ve nüktedan yönünü de vurgular; kapanışta hizmetindeki Âşık Ömer’i aklını yitirmiş şaşkın ve sersem olarak tanımlar.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Ey perî şeklin benîâdem de dersem elverir
Âdem ammâ misli yok âdem de dersem elverir
1Ey peri, biçimine insan desem yeridir.
2İnsansın ama benzeri yok; sana gerçek insan desem yeridir.
- 2
Bir görem sâhibi cânânesin
Ben sana bu tarz ile de dersem elverir
1Seni bir kez görsem; cömertlik kaynağı, gönül sahibi sevgilisin.
2Bu tavrınla sana Hatem desem yeridir.
Cömertlik madeni ve gönül sahibi oluşu, sevgiliyi efsanevi cömert Hatem’le eşitler. Güzellik övgüsünün yanına ahlaki değer eklenir; görülmek istenen kişi yalnız yüzüyle değil eliyle de seçkindir.
- 3
Kâkülün bir şîr-i garrâdır özün
Giceni kadr eylemiş Hak îd-i ekber gündüzün
1Kâkülün Aslan burcudur, özün görkemli bir aslandır.
2Tanrı geceni Kadir Gecesi, gündüzünü büyük bayram yapmış.
Kâkül Aslan burcu, sevgilinin özü görkemli aslan olur; gece Kadir, gündüz bayrama çevrilir. Saç ve zaman aynı kutsal-göksel düzen içinde sevgilinin çevresinde yeniden değer kazanır.
- 4
Gamzeler dökmüş hadengin kasd-ı cân eyler gözün
Ey kemân ebrû sana Rüstem de dersem elverir
1Yan bakışların ok dökmüş, gözün cana kasteder.
2Ey yay kaşlı, sana Rüstem desem yeridir.
Yan bakışın okları cana kastederken yay biçimli kaş bu silahın doğal parçasıdır. Rüstem benzetmesi sevgiliyi pasif güzel değil, bakışıyla savaşan destansı bir kahraman düzeyine çıkarır.
- 5
-i hoşbûyun alan bûyuna anber dedi
Seyr edenler kamet-i mevzûnunu ar’ar dedi
1Hoş kokulu kâkülünün kokusunu alan ona amber dedi.
2Ölçülü boyunu seyredenler ardıç dedi.
Saçın kokusu amber, düzgün boy ardıç diye adlandırılır. Koklama ve görme duyuları ayrı benzetmeler üretirken sevgilinin bedeni tabiat ile değerli koku maddesinin kesiştiği alan olur.
- 6
Ter dedi kimi arak rûyin kimisi dür dedi
Çîn seher düşmüş gül-i şebnem de dersem elverir
1Kimi onun yüzündeki neme ter, kimisi inci dedi.
2Basılı ‘Çîn seher’ yüzeyiyle düşmüş çiğe benzetsem yeridir.
Ter ile yüz için verilen adlar ve ‘Çîn seher’ yüzeyi tam açıklık taşımaz. Şair çiğ görüntüsünü korur fakat coğrafya ya da zaman bağı kurmadan, parlak ve taze görünüşü belirsizliğiyle bırakır.
- 7
Ne gönüller uğrusu fettân imişsin ey civan
Bulmadım âlemde bir sen gibi şûh-i
1Ey genç, ne gönül hırsızı ve büyüleyiciymişsin.
2Dünyada senin gibi nüktedan bir güzel bulamadım.
Genç sevgili gönülleri çalan büyüleyici kişidir; dünyada onun gibi nüktedan bulunmaz. Hırsızlık suçlaması, söz zekâsına duyulan hayranlıkla yumuşar ve gönüllü kaybın itirafına dönüşür.
- 8
Her kelâmın mürde-i sad sâle eyler bahş-ı can
Nutk-i pâkin Îsî-i Meryem de dersem elverir
1Her sözün yüz yıllık ölüye can verir.
2Temiz sözünü Meryem oğlu İsa saysam yeridir.
Her kelam yüz yıllık ölüyü canlandırdığı için sevgilinin temiz sözü İsa nefesine benzetilir. Konuşma yalnız güzel işitilmez; dinleyeni ruhen dirilten mucizevi etki taşıdığı ileri sürülür.
- 9
Derdimendindir esîrindir giren yok araya
Hâtırın sor da azâr etme bu ben bîçâreye
1Araya girecek kimse yok; ben dertlin ve esirinim.
2Bu çaresizin hâlini sor, onu incitme.
Şair kendisini sevgilinin dertlisi ve esiri sayar, araya kimsenin giremeyeceğini bildirir. Hâl sorma ve incitmeme isteği, övgülerin altında karşılık bekleyen savunmasız kişiyi görünür kılar.
- 10
Hizmet-i aşkında ben Âşık Ömer âvâreye
Aklı yok bir ü sersem de dersem elverir
1Aşk hizmetinde ben Âşık Ömer adlı avareye
2Aklı yok, şaşkın ve sersem desem yeridir.
Ömer aşk hizmetindeki avareyi kendisi olarak adlandırır ve aklını kaybetmiş sersem diye niteler. Son övgü sevgiliye değil, bu eşsiz güzellik karşısında bozulan şair benliğine yönelir.
Metnin kaynağı
Basılı dizideki görünür Âşık Ömer mahlası ve Ergun koleksiyon yerleşimi birlikte doğrulandı: 19. dize “Hizmet-i aşkında ben Âşık Ömer âvâreye”.
Atıf kanıtını aç ↗Sadeddin Nüzhet Ergun’un 1936 tarihli Âşık Ömer: Hayatı ve Şiirleri baskısındaki 553 numaralı metnin 20 dizesi ve 10 birimi basılı sırayla korunmuştur. Tarama yeniden dağıtılmamıştır.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Sevgili peri görünüşlü olsa da insan diye anılabilir; asıl vurgu benzerinin bulunmamasındadır. Şair olağan tür adlarını kullanırken her birini sevgilinin eşsizliği karşısında yeniden tanımlar.