Göñlümüñ la‘lüñe cân virmek olupdur hevesi
Gönül dudağa can vermek, göz ise ayağın toprağına ulaşmak ister; şairin ruh kuşu beden kafesinde uçuşur, ney nefesi ile âşığın iniltisi birleşir ve Avnî'nin sevgiliye canını vermesinin hata sayılamayacağı söylenir.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Göñlümüñ la‘lüñe cân virmek olupdur hevesi
Hâk-i pâyuñdurur ancak gözümüñ mültemesi
1Gönlümün lal dudağına can vermek hevesi vardır;
2gözümün tek dileği ayağının toprağıdır.
- 2
Mürg-i rûhum ki hevâñ içre uçar olmışdur
Dîde pervâz-gehi sîne kafesi
1Ruhumun kuşu senin havanda uçmaya başlamıştır;
2göz onun uçuş yeri, göğüs kafesli kafesidir.
Şairin ruh kuşu sevgilinin havasında uçarken göz ona açık bir uçuş alanı, göğüs ise kafes olur; bedenin iki parçasına karşıt görev verilmesi, ruhun içeride tutulmakla dışarı yönelmek arasındaki gerilimini gösterir.
- 3
Sîne çâk u gözi nem-nâk ider nâle vü zâr
Kılsa te’sîr ‘aceb olmaya nâyuñ nefesi
1İnleyiş ve ağlayış göğsü yarık, gözü yaşlı eder;
2neyinin nefesi etki etse buna şaşılmaz.
İnilti göğsü yarar, ağlayış gözü ıslatır ve ortaya neyin nefesine benzeyen bir ses çıkar; aceb olmaya hükmü, bu sesin etkili oluşunu şaşılacak bir durum değil çekilen acının doğal sonucu sayar.
- 4
Mâcerâmı diyemez yaşum işigüñe varup
Kirpigümdür var ise işbu yolun hâr u hası
1Gözyaşım eşiğine varıp maceramı anlatamaz;
2bu yolun dikeni ve çerçöpü olsa olsa kirpiğimdir.
Gözyaşı eşiğe ulaşsa bile hikâyeyi sözle aktaramaz, çünkü kirpikler yolun dikenine ve çerçöpüne dönüşür; gözün kendi yapısı haber götürmeyi engellerken sessiz acının maddi sınırı görünür olur.
- 5
Her kişi cânı gibi sevdügiçün sen sanemi
Saña cânın virse ‘Avnî ne hatâ cân-ı kesi
1Ey güzel, herkes seni kendi canı gibi sevdiği için
2ey herkesin canı, Avnî sana canını verse bunda ne yanlış var?
Son beyit can vermeyi ortak sevgiyle gerekçelendirir: herkes sevgiliyi kendi canı gibi seviyorsa Avnî'nin ona canını sunması da yanlış değildir; cân-ı kesi sözü sevgiliyi bütün insanların canı olarak yüceltir.
Metnin kaynağı
Jacob 1904 bu metni Sultan II. Mehmed'in divanı içinde XV numarasıyla basar; TEİS Avnî'nin Fatih'in mahlası ve Dîvân'ın tek eseri olduğunu kaydeder.
Atıf kanıtını aç ↗Georg Jacob'ın 1904 tarihli kamu malı baskısında XV numaralı birim, basılı s. 14, PDF s. 48; sürüm imleci 1904-XV. Arap harfli görüntü iki ayrı görsel geçişte çevriyazıya aktarıldı; kaynak sırası ve Jacob varyantları korundu. Doğan 2023 yalnız sıra ve sınır için telifli kontrol tanığıdır, metin kaynağı değildir.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Gönül ile göz iki ayrı talep taşır: biri kırmızı dudağa canını vermek, öteki ayağın toprağına değmek ister; yüksek ve alçak yönler birleşerek âşığın bütün varlığını sevgilinin beden çevresine dağıtır.