Gül yüzüñ şevkiyle kim dolmışdurur hûnîn göñül
Kanla dolu gönül kara suya, sevgilinin yüzü onun üstündeki gül yaprağına benzetilir; gözler gül demetleriyle çevrelenir, dudak yüze canlılık verir ve hükümdar gönül sonunda saç zincirine bağlanmak ister.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Gül yüzüñ şevkiyle kim dolmışdurur göñül
Bir kara sudur kim üstinde revândur
1Gül yüzünün özlemiyle kanla dolmuş gönül
2kara bir sudur; üzerinde gül yaprağı akıp gider.
- 2
Dir görenler bezm-i hüsnüñde ne yaraşmış senüñ
Gözlerüñ mesti öñinde iki tâze deste gül
1Görenler, güzellik meclisinde sana ne kadar yakışmış, der;
2sarhoş gözlerinin önünde iki taze gül demeti.
Sarhoş gözlerin önündeki iki taze gül demeti yanakları işaret eder; dışarıdan bakanların hayranlık cümlesi şiire başka sesler katar ve yüzün parçalarını mecliste düzenlenmiş bir çiçek kompozisyonuna çevirir.
- 3
Devr-i hüsnüñde lebüñdür yüzüñe revnak viren
Hâlet-efzâdur belî yüzüñde
1Güzellik çağında yüzüne canlılık veren dudağındır;
2şarap parıltısı gerçekten yüzünde hâli artırır.
Dudak, yüzün güzelliğine yalnız renk değil hareket veren merkezdir; şarap parıltısıyla kurulan ilişki, kırmızılığı sarhoşluk ve canlılıkla birleştirir, böylece yüzün etkisi durağan görünüşten duygu değiştiren hâle geçer.
- 4
Saltanat tâcına baş egmez kabûl itmez serîr
Saña biñ cân ile kuldur özge sultândur göñül
1Saltanat tacına baş eğmez, tahtı kabul etmez;
2gönül sana bin canla kuldur, bambaşka bir sultandır.
Gönül dünya saltanatının tacını ve tahtını reddederken sevgiliye bin canla kulluk eder; bu seçilmiş bağlılık onu güçsüzleştirmez, tersine başka türlü bir sultan yapar ve siyasi iktidarı aşk egemenliğine çevirir.
- 5
‘Avnî bir sayd-ı za‘îfüñdür bu gün ‘âlemde kim
Muhkem it zencîr-i zülfüñden anuñ boynına
1Avnî bugün dünyada senin güçsüz bir avındır;
2saçının zincirini onun boynuna sıkıca halka yap.
Kapanış av ile zincir imgelerini bir araya getirir: Avnî yakalanmış olduğunu kabul eder ve kaçmak yerine bağın sıkılaştırılmasını ister; saçın zinciri, âşığın esareti gönüllü bir yakınlık saydığını açık eder.
Metnin kaynağı
Jacob 1904 bu metni Sultan II. Mehmed'in divanı içinde XI numarasıyla basar; TEİS Avnî'nin Fatih'in mahlası ve Dîvân'ın tek eseri olduğunu kaydeder.
Atıf kanıtını aç ↗Georg Jacob'ın 1904 tarihli kamu malı baskısında XI numaralı birim, basılı s. 10, PDF s. 52; sürüm imleci 1904-XI. Arap harfli görüntü iki ayrı görsel geçişte çevriyazıya aktarıldı; kaynak sırası ve Jacob varyantları korundu. Doğan 2023 yalnız sıra ve sınır için telifli kontrol tanığıdır, metin kaynağı değildir.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Jacob'ın kara su okuması gönlün kanla koyulaşmış hâlini görünür kılar; sevgilinin gül yüzü bu karanlık akıntının üstündeki tek parlak yapraktır, dolayısıyla güzellik acının içinden geçerek hareket eder.