‘Işk ile vîrân iden göñlini ma‘mûr istemez
Aşk yüzünden gönlünü yıkan kişi onarım ve sevinç istemez; sevgilinin yolundan uzaklaşmamak, şöhretten kaçmak ve maddi cevheri reddetmek öğütlenir, aşkın tükenmez hazinesi dünyevi bekçiyi gereksiz kılar.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
‘Işk ile vîrân iden göñlini istemez
Hâtırın mahzûn iden bir lahza mesrûr istemez
1Aşk ile gönlünü yıkan kişi onun bayındır olmasını istemez;
2hatırını hüzne veren bir an bile sevinç aramaz.
- 2
olup hevâ-y-ile gubâr olan göñül
Hâk-i râh-ı yârdan bir dem özin dûr istemez
1Değersizleşip arzu rüzgârıyla toz olan gönül
2sevgilinin yol toprağından bir an uzak kalmak istemez.
Gönül arzu rüzgârında toza dönse de savrulacağı yeri seçer: sevgilinin yol toprağı; değersizleşme burada uzaklaşma değil yakınlık sağlar ve bir anlık mesafe bile kabul edilemez görünür.
- 3
Hoş gören ‘âkil fenâ tavrını şöhret gözlemez
isteyen kendüyi meşhûr istemez
1Akıllı kişi yokluk tavrını hoş görürse ün gözetmez;
2yalnızlık köşesini isteyen kendini meşhur etmek istemez.
Yokluk tavrını benimsemek şöhret arzusundan vazgeçmeyi gerektirir; yalnızlık köşesi mekânsal bir kaçıştan çok görünme isteğinin terkidir, akıl da ün kazanmak yerine kendini geri çekmekle tanımlanır.
- 4
La‘l-i nâba meyl kılmaz bağrını pür-hûn iden
Dâmenin pür-eşk iden istemez
1Bağrını kanla dolduran saf lala yönelmez;
2eteğini gözyaşıyla dolduran saçılmış inci istemez.
Kanla dolu bağır kırmızı lal taşına, yaşla dolu etek saçılmış incilere ihtiyaç bırakmaz; beden zaten değerli taşların acıdan doğan karşılıklarını üretir ve maddi zenginlik duygusal tecrübenin yanında gereksizleşir.
- 5
‘Işk nakdi bir hazînedür aña yokdur zevâl
Mâlik olan ‘Avnîyâ bir gence istemez
1Aşk sermayesi hiç eksilmeyen bir hazinedir;
2ey Avnî, ona sahip olan bir hazineye hazinedar istemez.
Aşk nakit ve hazine kelimeleriyle ekonomik bir değere çevrilir, ancak tükenmediği için dünya servetinden ayrılır; ey Avnî hitabıyla verilen genel hüküm, bu hazineye sahip olanın ayrıca gencûr istemeyeceğini söyler.
Metnin kaynağı
Jacob 1904 bu metni Sultan II. Mehmed'in divanı içinde VII numarasıyla basar; TEİS Avnî'nin Fatih'in mahlası ve Dîvân'ın tek eseri olduğunu kaydeder.
Atıf kanıtını aç ↗Georg Jacob'ın 1904 tarihli kamu malı baskısında VII numaralı birim, basılı s. 7, PDF s. 55; sürüm imleci 1904-VII. Arap harfli görüntü iki ayrı görsel geçişte çevriyazıya aktarıldı; kaynak sırası ve Jacob varyantları korundu. Doğan 2023 yalnız sıra ve sınır için telifli kontrol tanığıdır, metin kaynağı değildir.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
İlk beyit aşkı onarılacak bir hasar değil, gönüllü bir yıkım olarak gösterir; âşık bayındırlığı ve neşeyi reddederek alışılmış iyileşme beklentisini tersine çevirir, çünkü hüznü aşkın sürmesinin işareti sayar.