Yüzüñ meh-i ‘îd ü ser-i zülfüñ şeb-i İsrâ
Bayram ayı, İsrâ gecesi ve peygamber mucizeleriyle açılan söz, sevgilinin yüzünü göğe ve sanata üstün tutar; son beyitte Avnî kendi övgüsünü gazel, matla ve muamma terimleriyle imzalar.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Yüzüñ meh-i ‘îd ü ser-i zülfüñ
Gamzeñ leb-i la‘lüñ dem-i ‘Îsâ
1Yüzün bayram ayı, saçının ucu İsrâ gecesidir;
2yan bakışın Musa'nın eli, lal dudağın İsa'nın nefesidir.
- 2
Bu hüsn-i Hudâyî ki Hudâ saña virüpdür
-i cihân yazmadı tasvîrüñe hem-tâ
1Tanrı'nın sana verdiği bu yaratılıştan güzelliğin
2benzerini dünya ressamı Mânî bile resmedemedi.
İkinci beyitte güzellik doğrudan Tanrı vergisi sayılırken Mânî dünya ressamı olarak karşıya konur; hiçbir sanatçının benzerini yapamaması, sevgilinin suretini taklit edilemez ve yaratılmış örneklerin üstünde bir konuma çıkarır.
- 3
Alnuñ kamerine yüzüñ ayına müşâbih
Bunca göz ile görmedi bu çarh-ı mu‘allâ
1Gökyüzü, alnının ayına ve yüzünün dolunayına benzeyen bir şeyi
2bunca gözüyle şimdiye dek görmedi.
Alın ve yüz ay imgesine bağlanır, fakat kıyasın yönü alışılmışın tersidir: sevgili aya benzemez, gök onun benzerini arar; çarhın yıldızları bunca göz diye çoğaltılarak göksel tanıklığın yetersizliği belirginleşir.
- 4
Şol câm ki nûş eylemişem bezm-i gamuñda
Bir sâde habâbıdur anuñ künbed-i hadrâ
1Gam meclisinde içtiğim o kadehin
2yeşil gök kubbe ancak yalın bir köpüğüdür.
Gam meclisinde içilen kadeh olağan ölçüleri aşar; yeşil gök kubbe onun yüzeyindeki tek bir köpüğe indirgenince âşığın tecrübesi kozmik büyüklük kazanır ve önceki beyitteki gökyüzü imgesi başka bir açıdan küçültülür.
- 5
‘Avnî seni medh eyledi çün tarz-ı gazelde
Matla‘ dedi yüzüñe vü ağzuña
1Avnî, gazel tarzında seni övdüğü için
2yüzüne matla, ağzına muamma dedi.
Mahlas beyti şiirin kendi yapısını konu edinir: yüz gazelin açılış beytine, görünmez denecek kadar küçük ağız ise çözülmesi gereken muammaya dönüşür; Avnî övgüsünü hem sevgiliye hem de kurduğu şiir tekniğine bağlar.
Metnin kaynağı
Jacob 1904 bu metni Sultan II. Mehmed'in divanı içinde I numarasıyla basar; TEİS Avnî'nin Fatih'in mahlası ve Dîvân'ın tek eseri olduğunu kaydeder.
Atıf kanıtını aç ↗Georg Jacob'ın 1904 tarihli kamu malı baskısında I numaralı birim, basılı s. 1–2, PDF s. 61–60; sürüm imleci 1904-I. Arap harfli görüntü iki ayrı görsel geçişte çevriyazıya aktarıldı; kaynak sırası ve Jacob varyantları korundu. Doğan 2023 yalnız sıra ve sınır için telifli kontrol tanığıdır, metin kaynağı değildir.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Açılış iki yarım dizeyi dört kutsal çağrışımla dengeler: yüz ile saç aydınlık ve geceyi, yan bakış ile dudak Musa'nın eli ve İsa'nın diriltici nefesini karşılar; güzellik böylece yalnız görünüş değil, olağanüstü etki kazanır.