Hastayım Yalnızım

Her bendi “ölmek isterim” ile kapanan tarihsel aşk şiirinde konuşan, ölümü sevgilinin varlığını sanma, aşk ateşi ve son nefeste adı anma imgeleriyle mutluluğa bağlar.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Hastayım, yalnızım, seni yanımda

   Sanıp da bahtiyar ölmek isterim.

   Mahmûr-u hülyayım, câm-ı leb'inden

   Kanıp da bahtiyar ölmek isterim.

   1Hastayım, yalnızım; seni yanımda

   2sanarak mutlu ölmek isterim.

   3Hayalden mahmurum; dudağının kadehinden

   4kanarak mutlu ölmek isterim.

   İkinci dizedeki “sanıp” bütün şiirin anahtarıdır: tarihsel şiirin konuşanı gerçek varlıktan çok sevgilinin yanında olduğu sanısını ister. Yinelenen ölüm arzusu biyografik veya güncel bir ruh sağlığı hükmü değil, aşk söyleminin edebî kapanışıdır.

   Bütün dörtlük yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
2. 2

   Bir olmaz hevesin düştüm peşine,

   Vuruldum hüsnünün şen güneşine,

   Güzel gözlerinin aşk ateşine,

   Yanıp da bahtiyar ölmek isterim.

   1Olmayacak bir hevesin peşine düştüm,

   2güzelliğinin şen güneşine tutuldum.

   3Güzel gözlerinin aşk ateşine

   4yanarak mutlu ölmek isterim.

   “Olmaz heves” sözü, şiirin konuşanının sonucun imkânsızlığını baştan bildiğini gösterir. Güneş ve ateş imgeleri sıcaklıktan yanmaya geçer; aynı ışık hem çeker hem yakar.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
3. 3

   Tâlihin kahrı var her hevesimde,

   Boğulmuş figanlar titrer sesimde,

   O güzel ismini son nefesimde

   Anıp da bahtiyar ölmek isterim.

   1Her isteğimde talihin kahrı var,

   2sesimde boğulmuş feryatlar titrer.

   3O güzel ismini son nefesimde

   4anarak mutlu ölmek isterim.

   “Boğulmuş figanlar” en yoğun imge: bağıramamış bir feryat sesin içinde titriyor. Son bentte istenen şey de en küçüğüne iniyor — dokunmak değil, kavuşmak değil, sadece adı anabilmek.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle