Kapalı Çarşı

Kapalı Çarşı'daki teller, duvaklar, vitrin kadınları ve pembe gömlek üzerinden ölmüş bir ablanın evlilik ihtimalini ve eşyaların sakladığı hikâyeleri açan şiir.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Giyilmemiş çamaşırlar nasıl kokar bilirsin,

   Sandık odalarında;

   Senin de dükkânın öyle kokar işte.

   Ablamı tanımazsın,

   Hürriyette gelin olacaktı, yaşasaydı;

   Bu teller onun telleri,

   Bu duvak onun duvağı işte.

   Ya bu camlardaki kadınlar?

   Bu mavi mavi,

   Bu yeşil yeşil fistanlı...

   Geceleri de ayakta mı dururlar böyle?

   Ya şu pembezar gömlek?

   Onun da bir hikâyesi yok mu?

   Kapalı Çarşı diyip geçme;

   Kapalı Çarşı,

   Kapalı kutu.

   1Giyilmemiş çamaşırlar nasıl kokar bilirsin,

   2Sandık odalarında;

   3Senin de dükkânın öyle kokar işte.

   4Ablamı tanımazsın,

   5Hürriyet günlerinde gelin olacaktı, yaşasaydı;

   6Bu teller onun telleri,

   7Bu duvak onun duvağı işte.

   8Ya bu camlardaki kadınlar?

   9Bu mavi mavi,

   10Bu yeşil yeşil elbiseli olanlar...

   11Geceleri de ayakta mı dururlar böyle?

   12Ya şu pembezar gömlek?

   13Onun da bir hikâyesi yok mu?

   14Kapalı Çarşı diyip geçme;

   15Kapalı Çarşı,

   16Kapalı kutu.

   Dükkân kokusu anlatıcıyı, yaşasaydı hürriyet günlerinde gelin olacak ablasına götürür; teller ile duvak bu eksik hayatın eşyaları olur. Vitrindeki kadınlara ve pembe gömleğe yönelen sorular, çarşıyı kapalı bir hafıza kutusuna çevirir. Kadın bedenini vitrin nesnesi gibi kuran bakış, şiirin tarihsel ticaret ve toplumsal cinsiyet çerçevesidir; güncel gerçek diye onaylanmaz.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle