Kıl bana şefâ‘at meded ey fahr-i resûl

Günah bilinciyle kurulan yakarış, peygamberden şefaat ister ve bağışlanma ümidini dostun aracılığına bağlayan dörtlü bir dua biçimi kurar.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Kıl bana şefâ‘at meded ey fahr-i resûl

   Dergâh-ı Hüdâya bu günehle gidicek

   1Ey peygamberlerin övüncü, bana şefaat et, yetiş;

   2bu günahla Tanrı’nın huzuruna vardığımda...

   İlk beyit yardım isteğiyle açılır ve gerekçesini yarım bırakılmış bir cümleyle verir: günahla huzura varılacak an. Meded ünlemi yakarışı acele bir sese çevirirken, gidicek zarf-fiili korkuyu henüz gerçekleşmemiş bir sahnenin içine yerleştirir.

   Bütün beyit yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
2. 2

   Bir kul ne kadar itse güneh Mevlâsı

   ‘Afv eyler ânı dostı şefâ‘at idicek

   1Kul ne kadar günah işlerse işlesin, efendisi

   2dostu şefaat ettiğinde onu bağışlar.

   İkinci beyit birinci tekil yakarıştan genel bir hükme geçer: artık konuşan değil herhangi bir kul anlatılır. Ne kadar itse kalıbı günahı ölçüsüzce büyütürken bağışlanma da aynı ölçüde koşulsuzlaşır; bunlar şiirin kendi inanç ifadeleridir.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle