Nedür Âyîne-i Ruhsârda Jengâr Küsdüñ mi
Yüz aynasındaki pası, çatılmış kaşı ve değişen yürüyüşü “küsdün mü” sorusuyla izleyen gazel, sevgilinin geçici uzaklığını beden işaretlerinden okur.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Nedür âyîne-i ruhsârda küsdüñ mi
Cebînüñde yine bir var küsdüñ mi
1Yüzünün aynasındaki bu pas nedir; küstün mü?
2Alnında yine bir kibir çizgisi var; küstün mü?
- 2
Nedür pîşâni-i pâküñde müşgîn
Kararmış ebruvân-ı şûh-ı ‘anber-bâr küsdüñ mi
1Temiz alnındaki kıvrımlı misk kokulu perçem nedir;
2amber saçan güzel kaşların kararmış; küstün mü?
İkinci beyit temiz alındaki misk kokulu perçemi sorar, sonra kaşların kararmasını haber verir. Koku ve renk aynı beyitte yer değiştirir: “‘anber-bâr” kaşın kararması, güzelliğin işareti olan şeyin küskünlüğün işaretine dönüşmesidir.
- 3
Kızarmış tâb-ı reng-â-reng ile fart-ı tehevvürden
Yañağuñda yine bir özge hâlet var küsdüñ mi
1Aşırı öfkenin türlü renkli parıltısıyla kızarmış;
2yanağında yine başka bir hâl var; küstün mü?
Üçüncü beyitte kızarıklığın sebebi “fart-ı tehevvür” olarak verilir; renk değiştiren parıltı öfkeyi görünür kılar. Yanaktaki “özge hâlet”, sorunun her defasında yüzün başka bir noktasına kaymasını sürdürür.
- 4
Bu nâzişlerle cânâ yüriyişden bellidür elbet
Nedür söyle diger reftâr bu reftâr küsdüñ mi
1Ey sevgili, bu nazlarla yürüyüşünden belli elbet;
2söyle, bu başka gidiş, bu tavır nedir; küstün mü?
Dördüncü beyit yüzden yürüyüşe geçer: “nâziş”lerle atılan adımlar, değişikliği bedenin duruşundan okutur. “Diger reftâr” ile “bu reftâr” yan yana konarak eski ile yeni tavır arasındaki fark doğrudan sevgiliye sorulur.
- 5
N’olur sen de diseñ ol şûh-ı şîrinkâra ey Kânî
Nedür bu ‘izzet-i dîdâr küsdüñ mi
1Ey Kânî, sen de o tatlı işli güzele desene:
2‘Bu birkaç günlük yüz gösterme lütfu nedir; küstün mü?’
Makta soruyu şairin kendisine devreder: Kânî'ye, o tatlı işli güzele söylemesi önerilir. “Çend rûze ‘izzet-i dîdâr” birkaç günlük yüz gösterme lütfunu bir onurlandırma gibi anar; kaynakta yüzü göstermeme fiili yoktur.
Metnin kaynağı
DEU-AVESIS.e7912dc2-9d1e-4325-af4a-c55ffa865ab5:g183-pdf314-printed307. Elbir neşrinde G183, basılı s. 307/PDF 314; 10 dize, basılı ölçü kalıbının adı ve G183 numarası-incipit-5 beyit-Kânî mahlası-sonraki numaralı başlık ile tam sınır görselden sabittir. Ana gövde korunmuştur; ikinci beytin ilk dizesinde basılı aparat işareti vardır. Profildeki CC BY bağlantısı dosya ekine komşudur; PDF içinde gömülü lisans yoktur.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.Bir hata mı var? Bildirin
Sırada ne var?
Nedür ol nâz ü cilve dilberân-ı ser-keşânlardaKânî · Gazel→
Matla yüzü bir ayna sayar ve üzerindeki “jengâr”ı bir küslük belirtisi gibi okur. İkinci dizede alına geçilir: “çîn-i nahvet”, kırışıklığı doğrudan kibirle adlandırarak bedendeki izi bir duygu tanısına çevirir ve redifin sorusunu başlatır.