Yüzünün Işığı
Gedâyî sevgilinin güneş yüzüyle mekânı ışığa boğduğunu, yay kaşlarıyla bütün insanları kendine bağladığını söyler. Güzelliği Allah’ın ihsanı saymasına rağmen sevgilinin eziyetini bu ilahî armağanla bağdaşmaz bulur ve merhamet ister.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
bugün mekânı
ziyası güzel
1Bugün bulunduğu yeri ışığa boğdu.
2Güneş yüzünün ışığı güzeldir.
- 2
Bendetti kendine halkı cihanı
tuğrası güzel
1Bütün dünya halkını kendisine bağladı.
2Yay biçimli kaşlarının çizgisi güzeldir.
Dünya halkının sevgiliye bağlanması onun toplu etkisini anlatır. Yay biçimli kaşlar üzerindeki tuğra benzetmesi ise bu bağlılığı hükümdarlık işaretine çevirir; güzellik adeta hüküm veren bir saltanat kurar.
- 3
Beni meftun etti gözler süzerek
Aslın hurî midir ey nesli melek
1Gözlerini süzerek beni kendisine hayran etti.
2Ey melek yaradılışlı, aslın huri midir?
Gözlerini süzen sevgili anlatıcıyı kendisine hayran eder. Onun huri ya da melek soyundan olup olmadığını soran ikinci dize, bu etkinin sıradan insan güzelliğiyle açıklanamadığını vurgulayan hayranlık sorusudur.
- 4
Görmemiş âlemde hiç
Sen tek nazı güzel edası güzel
1Feleğin gözü dünyada hiç görmemiştir,
2Senin gibi nazı ve tavrı güzel biri yoktur.
Feleğin gözü bile böyle bir güzellik görmemiştir; ardından sevgilinin hem nazı hem tavrı benzersiz sayılır. Kozmik tanıkla kişisel övgünün birleşmesi, şiirin abartılı fakat tutarlı güzelleme tonunu güçlendirir.
- 5
Sana bu güzellik bu
Hak’kın ihsanıdır ey melek sima
1Sendeki bu güzellik ve zarif tavır,
2ey melek yüzlü, Allah'ın sana armağanıdır.
Güzellik ile zarif tavır önce birlikte anılır, sonra bunların Allah’ın ihsanı olduğu söylenir. Böylece şair sevgilinin çekiciliğini ilahî armağan sayar ve övgüsünü yalnız dış görünüşten ahlâkî bir lütfa yükseltir.
- 6
GEDAYÎ’yim cevretme bana
Yoktur bunca Hak’kın rızası güzel
1Ben Gedâyî'yim; bana iyilik et, eziyet etme.
2Bunca eziyette Allah’ın rızası yoktur, güzel.
Gedâyî mahlasını söyleyerek sevgiliden iyilik ve merhamet ister. Bunca eziyette Allah’ın rızası bulunmadığını belirten son dize, önceki ilahî ihsan düşüncesini sevgiliye karşı ahlâkî bir siteme dönüştürür.
Metnin kaynağı
Tokatlı Gedâyî isnadı 1938 baskısındaki bölüm, gövdedeki görünür mahlas ve kamuya açık kimlik otoritesiyle bağlandı. Kimlik eş adları: Beşiktaşlı Gedâyî, Ahmed Gedâyî, Gedâyî.
Atıf kanıtını aç ↗Halk Edebiyatı Antolojisi, Sadeddin Nüzhet Ergun, 1938; Tokatlı Gedâyî, basılı No. 2, PDF 124–125; 6 birim/12 dize. Görsel kanıt kayıt altındadır; okura açık atıf kamuya açık taramaya gider.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.Bir hata mı var? Bildirin
Sırada ne var?
Sevdana tutuldum ben bile bileTokatlı Gedâyî · Aşk ve gurbet koşması→
Sevgilinin yüz ışığı bütün mekânı aydınlatır; güneşe benzetilen yüzün parlaklığı ikinci dizede bu etkinin kaynağı olarak gösterilir. Övgü, güzelliği yalnız bedende bırakmayıp çevreye yayılan bir ışık yapar.