Işık şiirleri

Işık tasavvuf şiirinde bilginin kendisidir. Nur bir aydınlatma aracı değil, görülen şeyin kaynağı; karanlık ise bilgisizliğin adı. Bu yüzden tekke şiirinde ışığa dair her söz aynı zamanda bir bilgi iddiasıdır.

Divan şiirinde ışık bir sahne kurar: şem' ile pervane. Mum yanar, pervane ateşe atılır ve âşıklık bu iki hareketin tekrarıyla anlatılır. Işık burada hem çekim hem tehlike, hem sevgili hem ölümdür — mazmunun gücü tam bu ikilikten gelir.

Modern şiirde ışık zayıflar ve tekilleşir: bir lamba, bir pencere, uzakta bir kandil. Ahmet Hâşim'de aydınlık bir hâli açıklamaz, ancak sınırlar. Bu sayfadaki şiirler ışığın nasıl önce bilgi, sonra tutku, sonra yalnızca bir ayrıntı olduğunu izliyor.