Seher

Seherde ağaç doruklarında titreşen hayal kuşlarını gösterip yerdekileri toprak ufkunun esiri bırakan, sonda 'nihayet' sözünü sezdiren altı dizelik erken dönem şiiri.

1. 1

   Ağaçların seherî zirvesinde titreşiyor

   Tuyûr-ı fâniye-i âlem-i tahayyül ü hâb.

   Günümüz Türkçesi +

   1Ağaçların seher vaktindeki doruğunda titreşiyor

   2hayal ve uyku âleminin ölümlü kuşları.

   Beyit yorumu +

   Kuşlar gerçek değil, hayal ile uykunun ortak âleminden geliyor; yine de 'fâni' sözüyle ölüme bağlanıyor. Seher onları görünür kılarken aynı anda kaybedilecek kılıyor.

2. 2

   Semâyı kaplayacak, şimdi, gâzeler gibi nûr

   Zavallılar kalacaklar esîr-i ufk-ı türâb.

   Günümüz Türkçesi +

   1Işık şimdi tülbentler gibi göğü kaplayacak,

   2zavallılar toprak ufkunun esiri kalacak.

   Beyit yorumu +

   Aydınlık yükselirken yerdekiler yerinde kalıyor; ışık bir kurtuluş değil sınır çiziyor. 'Esîr' sözü sabahı özgürleşme değil, mahkûmiyetin görünür olması yapıyor.

3. 3

   Ve onların gözü eyler nücûm-ı fecre itâb

   Ve onların sesi eyler "nihayet"i işrâb...

   Günümüz Türkçesi +

   1Ve onların gözü şafak yıldızlarını azarlar,

   2ve onların sesi "nihayet" sözünü sezdirir...

   Beyit yorumu +

   Sitem göğe yöneliyor; göz kabahati şafağın yıldızlarında arıyor. Şiir bir kelimeyi tırnak içine alıp bırakıyor: 'nihayet' hem bitiş hem katlanmanın son sınırı.