Zülfüñ k'ola tahrîk-i sabâdan mütelezziz
Beş beyit boyunca dönen "mütelezziz" redifi tek bir soruyu tekrarlar: kim neden haz alıyor? Şiir sevgilinin saçından mahşer gününe, oradan riyayı seven bir topluma geçer ve doğru söyleyenin bu düzende zararlı çıktığını bildirir.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Zülfüñ k'ola tahrîk-i sabâdan
Ervâhı eder -ı belâdan
1Senin saçın ki sabâ yelinin kımıldatmasından haz duyar,
2ruhları belâ tuzağından zevk alır hâle getirir.
- 2
Rûyun n'ola ger -i -ı siyeh etse
Kim şu'le olur reng-i dûcâdan
1Yüzün kara ayva tüylerini arzulasa buna şaşılmaz,
2çünkü alev, karanlığın renginden haz duyar.
Yüzün kara ayva tüyünü istemesi, alevin karanlığın renginden haz almasına benzetilir. Beyit ışıkla karanlığı karşı karşıya getirerek ilk dizedeki isteği ikinci dizede gerekçelendirir; tüye metnin söylemediği bir yaş veya son anlamı yüklenmez.
- 3
temâşâger-i âşûb-hırâmıñ
Cânıyla olur rûz-ı cezâdan
1Rindler, o kargaşa saçan salınışının seyircisidir;
2canlarıyla hesap gününden haz duyar hâle gelirler.
"Âşûb-hırâm" beytin ortasında durur: yürüyüşün kendisi fitne çıkarır. Rindin seyri de sıradan bir bakış değil, canını ortaya koyan bir seyirdir; bu yüzden hesap günü onun için ceza değil ödül olur. Beyit "rûz-ı cezâ"yı korkulacak yerden alıp haz alınacak yere taşır.
- 4
Tâ haşre degin aşkla me'lûf-ı azâb et
Yâ Rab dilimi kılma safâdan
1Mahşere dek gönlümü aşkla azaba alıştır;
2yâ Rab, onu rahatlıktan haz duyar kılma.
Beyit dua biçimini alır ama dileği terstir: şair rahat değil, azabın sürekliliğini ister. "Me'lûf" alıştırmak demektir; yani acının bir kerelik olması değil huy hâline gelmesi istenir. İkinci dize aynı redifi olumsuza çevirerek şiirin dört beyittir topladığı hazzı reddeder.
- 5
Ekrem gibi hak-gûyların hâli fenâdır
Âlem olıcak vaz'-ı riyâdan
1Ekrem gibi doğruyu söyleyenlerin hâli kötüdür,
2âlem ikiyüzlü tavırdan haz duyar olunca.
Mahlas beytinde doğru söyleyenlerle riyadan haz duyan âlem karşı karşıya gelir. Redifteki lezzeti bu kez şair ya da sevgili değil, ikiyüzlü tavrı seven çevre alır; yorum şiirin söylemediği edebiyat kavgalarını gerekçe yapmaz.
Metnin kaynağı
Türkçe Vikikaynak'taki 142845 numaralı sürüm esas alındı; sayfanın ilk iki satırı ("İbtidâ-yı Gazeliyyât" ve "Kâfiye-i zâl aded-i gazel 1") kitabın bölüm künyesidir, dize değildir ve metne alınmadı. Kalan on dize beş beyte burada bölündü. Mahlas kaynakta "* Ekrem *" biçiminde yıldızlıdır; yıldızlar ve bıraktıkları fazla boşluk temizlendi. "Zülfüñ" ile "hırâmıñ" kelimelerindeki nazal ñ kaynaktaki gibi bırakıldı.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
Redif olan "mütelezziz" beş beytin sonunda döner ve şiiri tek bir soruda toplar: kim neden haz alıyor? Matlada iki özne yan yana durur — sabâ ile oynaşan zülf ve tuzağa düşen ruhlar. Zülfün rüzgârdan aldığı zevk, avın kapandan aldığı zevke bağlanır; aynı fiil hem oynaşmayı hem tutsaklığı taşır.