Zulmet

Konuşan kişi karanlığın ve yaklaşan ölümün içinde sevgiliye gitmesini söyler; kendi yorgun bedenini geceye bırakırken onun gençliğini korumaya çalışır. Altın, yıldız ve ay ışığı sevgilide toplanır; denize benzeyen zulmet ise benliği ağır ağır hareketsizleştirir.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Ey sen

   Ki şimdi şüpheli bir şekl-i pür-hayâl oldun

   Bu semâ-yı mesânın altında!

   Gecenin mevti ufku bağlamadan

   Susmadan her teneffüs-i zinde,

   Ey sen

   Ki sönmemiş zer-i zülfünde son ziyâ-yı nehâr,

   Bu genç elinle bu yorgun cebîn-i lâlimi sar,

   Ve sonra git. Bana bî-va’d olan bu yollar hep

   Adımlarınçün açılmış pür-incilâ vü zeheb…

   Bırak leyâle bu cism-i garîb ü merdûdu,

   Dizim eğildi; soğuk bir deniz gibi zulmet

   Ağır ağır boğuyor bende ömr-i bî-sûdu.

   Diken ve taşları üstünde bir çetin râhın

   Dağıldı nesc-i harîr-i ümîd-i mahrûmum

   Ve mutlaka gelecek, gölgelerle şimdi ölüm…

   Lâkin sen

   Ki gözlerinde güler nûru bir gümüş mâhın

   Eğilme, git

   Ve eyle gölgede pây-ı şebâbını tesbît...

   Beni bir tûde eyleyen zulmet

   Sana hüsn-i hayâli nakşedecek:

   Oldu çeşmin nücûm ile mâlî,

   Onların işti’âl-i seyyâli

   Seni gûyâ karanlık üstünde

   Etti bir heykel-i ziyâ gibi hak.

   Sen git

   Ve eyle da’vet-i iklîm-i rûhuna rağbet.

   Bu yol, bu yol, bu derin yol ki dâimâ mümted

   Bu yol uzun ve benim dizlerim eğildi; gözüm

   Kapandı. Da’vet-i yeldâla titriyor rûhum;

   Bırak ve git, beni mevt-i leyâle tevdî et.

   Büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi zulmet

   Etti eşkâl-i arzı bî-hareket,

   Ve döktü rûhuma rü’yâya benzeyen bir mevt

   Büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi zulmet:

   Lâkin sen

   Dudakların yine pür-hande, gözlerin pür-zer

   Saçın nücûm ile meşbû’ u müştail yine ter

   Bırakma rûhunu düşsün bu öldüren hisse,

   Ve git

   Ve eyle gölgede pây-ı ümîdini tesbît...

   O belde-i zer ü hülyâda bekleyen gözler

   “Nerde?” derlerse,

   “Ne oldu, nerde o?” derlerse, âh o gözler eğer,

   Miyâh-ı sâyede mevt-i fecî’imi anlat.

   1Ey sen,

   2Şimdi hayallerle dolu, belirsiz bir şekle dönüşen sen,

   3Bu akşam göğünün altında!

   4Gecenin ölümü ufku kapatmadan,

   5Her canlı soluk susmadan önce,

   6Ey sen,

   7Saçının altınında günün son ışığı henüz sönmemişken,

   8Bu genç elinle yorgun ve dilsiz alnımı sar;

   9Sonra git. Bana hiçbir şey vaat etmeyen bu yolların hepsi

   10Senin adımların için parlaklık ve altınla açılmış...

   11Bu yabancı ve dışlanmış bedeni gecelere bırak.

   12Dizlerim çöktü; karanlık, soğuk bir deniz gibi,

   13İçimdeki yararsız ömrü ağır ağır boğuyor.

   14Çetin bir yolun dikenleri ve taşları üzerinde

   15Yoksun bırakılmış umudumun ipek örgüsü dağıldı;

   16Şimdi ölüm, gölgelerle birlikte mutlaka gelecek...

   17Ama sen,

   18Gözlerinde gümüş bir ayın ışığı gülen sen,

   19Eğilme; git

   20Ve gençliğinin ayağını gölgede sağlam bas...

   21Beni bir yığına dönüştüren karanlık

   22Sana hayal güzelliğini nakşedecek:

   23Gözlerin yıldızlarla doldu;

   24Onların akışkan parıltısı

   25Seni sanki karanlığın üzerinde

   26Seni ışıktan bir heykel gibi oydu.

   27Sen git

   28Ve ruhlar ülkesinin çağrısına yönel.

   29Bu yol, hep uzayıp giden bu derin yol,

   30Bu yol uzun; dizlerim çöktü, gözlerim

   31Kapandı. Ruhum en uzun gecenin çağrısıyla titriyor.

   32Beni bırak ve git; beni gecelerin ölümüne teslim et.

   33Karanlık, büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi,

   34Yeryüzündeki biçimleri hareketsiz bıraktı

   35Ve ruhuma düşe benzeyen bir ölüm döktü;

   36Karanlık, büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi...

   37Ama sen,

   38Dudakların yine gülüş dolu, gözlerin altınla dolu;

   39Saçların yine yıldızlara doymuş, parlayan ve ışıl ışıl.

   40Ruhunun bu öldürücü duyguya düşmesine izin verme;

   41Ve git,

   42Umudunun ayağını gölgede sağlam bas...

   43O altın ve düş ülkesinde bekleyen gözler

   44“Nerede?” derlerse,

   45O gözler, “Ne oldu, nerede o?” derlerse eğer, ah,

   46Gölgeli suların içinde korkunç ölümümü anlat.

   Konuşan kişi karanlığın ve yaklaşan ölümün içinde sevgiliye gitmesini söyler; kendi yorgun bedenini geceye bırakırken onun gençliğini korumaya çalışır. Altın, yıldız ve ay ışığı sevgilide toplanır; denize benzeyen zulmet ise benliği ağır ağır hareketsizleştirir.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle