Altının kadrini sarrafı bilir
Kul Himmet'in tasavvufî nefeslerinden ayrılan, baştan sona dünyevî bir sevda koşması. Beş dörtlük boyunca hiçbir şey olmaz — her dörtlük “mı ola” diye biter ve şiir tek bir ihtimal bile kesinliğe dönüşmeden kapanır.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Altının kadrini sarrafı bilir
Açılmaz dükkanlar pazar mı ola
Salını salını sevdiğim
İrakipler hile sezer mi ola
1Altının değerini sarrafı bilir;
2açılmayan dükkânlar pazar olur mu?
3Salına salına gelen sevdiğim güzel,
4rakipler hile sezer mi acaba?
- 2
Seyreyledim yanağının alını
Ememedim leblerinin balını
Ayağına giymiş nalını
Sevdiğim salınıp gezer mi ola
1Yanağının alını seyrettim,
2dudaklarının balını ememedim.
3Ayağına cam nalın giymiş;
4sevdiğim salınıp gezer mi acaba?
Görmekle dokunmak arasındaki fark iki dizede özetleniyor: seyredildi ama tadılamadı. Cam nalın hem kırılganlığı hem erişilmezliği aynı anda anlatan bir ayrıntı.
- 3
Yüce yüce yerlerine çıkınca
Ak ellere al kınalar yakınca
Sevdiğimin dal boynuna bakınca
Aşığın bağrını ezer mi ola
1Yüce yerlerine çıkınca,
2ak ellere al kınalar yakınca,
3sevdiğimin ince boynuna bakınca
4âşığın bağrını ezer mi acaba?
Üç “-ınca” art arda birikerek bir bekleyiş kuruyor. Kına yakmak düğün işaretidir; dörtlüğün altında, sevgilinin başkasıyla evlenmesi ihtimali sessizce duruyor.
- 4
Yüce yüce yaylaları yaylasam
Her güzelin bir ismini söylesem
Yalvarıp yakarıp gönlüm eylesem
Göğsünün bendini çözer mi ola
1Yüce yaylaları yaylasam,
2her güzelin bir adını söylesem,
3yalvarıp yakarıp gönlümü hoş etsem,
4göğsünün bağını çözer mi acaba?
Dilek kipi bu kez şairin kendi eylemlerinde: yaylasam, söylesem, yalvarsam. Üç şart da yerine gelse bile son dize yine soru — çaba ile sonuç arasında bağ kurulmuyor.
- 5
Kul Himmet Üstadım kendi halinde
Bir güzel sevmişim halkın dilinde
Katipler oturmuş kalem elinde
Sevdiğim ismini yazar mı ola
1Üstadım Kul Himmet kendi hâlinde;
2halkın dilindeki bir güzeli sevmişim.
3Kâtipler kalem elde oturmuş;
4sevdiğim, ‘ismini’ yazar mı acaba?
Mahlas dörtlüğünde kâtiplerin yazısı ile sevilen kişinin adı veya yazma eylemi arasında açık bırakılmış bir iyelik yönü vardır. Kaynak ‘ismini’ biçimini kullandığı için katalog bunu konuşanın adı diye kesinleştirmez; soru ve belirsizlik korunur.
Metnin kaynağı
Türkçe Vikikaynak'taki 148083 numaralı sürüm esas alındı; imlâsına dokunulmadı.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.
İlk iki dize bir kıymet meselesi kuruyor: değer, onu bilene görünür. Sonraki iki dize aynı fikri sevgiliye taşıyor. Redif daha ilk dörtlükte hiçbir şeyi kesin bırakmıyor.