Rakip şiirleri
92 şiir · 24 şair
Divan şiirinin üçlü kadrosu bellidir: âşık, sevgili ve rakip. Rakip yalnız bir yarışmacı değildir; sevgilinin yanında bulunma hakkını elde etmiş, âşığın ise bulunamadığı yerde duran kişidir. Bu yüzden ona duyulan şey kıskançlıktan çok haksızlığa uğrama duygusudur.
Şairler rakibi tarif ederken nadiren nazik davranır. Kul Nesîmî ona doğrudan “kelp” — köpek — der. Mihrî Hatun daha ustaca davranır: rakibi “kâfir” ilan eder ve onu öldürmeyi sevgiliye gaza diye önerir.
Bazen rakip hiç görünmez, yalnız izinden bilinir: dün gece kimin elini tuttuğu, bahçede kiminle gezildiği. Tevhide Hanım'ın gazelinde suçlama tam olarak böyle, bir zaman bilgisiyle yapılır.
Bu sayfadaki şiirler, üçüncü kişinin şiire nasıl bir gerilim kaynağı olarak yerleştiğini gösteriyor.
92 şiir
